مثل اين‌كه هر دو جنابت باشند، بايد غسل را از سر بگيرد و اگر مثل هم نباشد مثلًا در بين غسل جنابت، مس ميت كند، احتياط آن است كه غسل اول را به اميد اين‌كه وظيفه او تمام كردن آن است انجام دهدوبعد آن را اعاده كند به احتمال اين‌كه اعاده آن مطلوب شارع است. نيز مى‌تواند غسل اول را قطع كندوغسل ترتيبى جديدى به قصد مافى الذمه انجام دهد، ولى اگر غسل ارتماسى انجام دهد، مى‌تواند به نيت جنابت يا مس ميت يا هر دو انجام دهد و ديگر وضو لازم نيست.

(مسأله ٢١١) اگر قبل از شستن بدن، در شستن سر وگردن يا جزئى از آن شك كند بايد آن رابشويد و اگر شك مكلف بعد از دخول در شستن بدن باشد اعتنا نكند، ولى اگر در شستن طرف راست شك كند، اگرچه در شستن طرف چپ داخل شده باشد، بايد آن را بشويد.

(مسأله ٢١٢) اگر در صحت شستن عضوى شك كند، ظاهراً اعاده لازم نيست چه داخل در شستن عضو ديگر شده وچه نشده باشد.

(مسأله ٢١٣) اگر شك كند كه آيا غسل جنابت كرده يا نه، بنا را مى‌گذارد كه غسل نكرده است واگربعد از نماز شك كند كه غسل كرده يا نه، چنان‌چه احتمال دهد كه ملتفت بوده كه نماز بدون غسل جنابت صحيح نيست، نماز او صحيح است ولى بايد براى نمازهاى بعدى غسل كند، البته اين در صورتى است كه بين نماز وغسل حدث اصغر از او سر نزده باشد وگرنه بايد غسل كند ونماز را در وقت اعاده كند وبراى نمازهاى بعدى نيز وضو بگيرد، ولى اگر وقت گذشته باشد قضا ندارد اما اگر بعد از نمازاجمالًا بداند كه يا نماز باطل بوده يا غسل، بايد فقط نماز را اعاده كند.

(مسأله ٢١٤) اگر چند غسل چه واجب چه مستحب چه مختلط جمع شوند، يك غسل كافى است كه در مسأله ١٤٣ گذشت.

(مسأله ٢١٥) اگر جنب به اعتقاد اين‌كه غسل كرده نماز بخواند و بين نماز شك كند كه غسل كرده يانه، بايد غسل كند ونماز را اعاده نمايد و اگر بعد از نماز، شك كند كه غسل كرده يا نه در اين دوصورت بايد غسل ونماز را اعاده كند.

(مسأله ٢١٦) اگر بعضى از غسلهايى كه واجب شده مشخص نباشد مى‌تواند به نيت آنچه كه بر ذمه دارد غسل كند، بلكه مى‌تواند قصد غسل معين كند واين غسل از همه غسلها حتى غسل جنابت كفايت مى‌كند، ولى اگر غسل كند وهيچ‌يك را ولو مافى الذمه نيت نكند، غسل او باطل است، چون عملى را بدون نيّت انجام داده است و اگر در واقع به نيت تقرّب وقصد مافى الذمه‌