هر وقت سايه به اندازه دو وجب برسد بهتر است كه نماز ظهر را بر نافله مقدم كند و اگر سايه چهار هفتم شوديعنى اگر شاخص هفت وجب باشد هر وقت سايه آن به اندازه چهار وجب برسد بهتر است نماز عصررا بر نافله آن مقدم كند. وقت نافله نماز مغرب بعد از خواندن نماز مغرب تا آخر وقت آن است و اگر بعدازبين رفتن سرخى مغرب نافله را خواند نيت ادا و قضا نكند. وقت نافله نماز عشا بعد از خواندن آن تانصف شب امتداد دارد. وقت نافله صبح بنابر مشهور از يك ششم آخر شب تا وقتى است كه سرخى ازطرف مشرق طلوع نمايد و مى‌توان آن را به همراه نماز شب نيز بخواند. وقت نافله شب از نصف شب تافجر صادق است و افضل آن سحر است كه ثلث آخرشب مى‌باشد.

(مسأله ٥٠٠) جايز است در روز جمعه نافله ظهر و عصر را قبل از زوال به جا آورد. همچنين جايزاست در غير روز جمعه نافله را قبل از زوال به جا آورد. براى كسى كه بداند بعد از آن قدرت انجام دادن آن راندارد، در اين صورت نافله‌هاى ظهر و عصر را در اول روز به جا آورد. مسافر، جوان و مانند او درصورتى كه خوف فوت نماز شب را به خاطر غلبه خواب يا جنب شدن يا غير آن داشته باشند، مى‌تواننددر اول شب بخوانند، امّا اين حكم درباره مريض و پيرمرد اگر مسافر نباشند جارى نيست.

(مسأله ٥٠١) كسى كه مى‌خواهد نافله ظهر و عصر را بخواند، افضل آن است تا سايه شاخصى كه به اندازه قد يك انسان است به اندازه يك قدم يعنى طول كف پاى انسان نرسيده، نافله ظهر را بخواند و تاسايه به دو قدم نرسيده، نافله عصر را بخواند، ولى خواندن اين دو نافله در هنگامى كه سايه به اندازه يك ذراع و دو ذراع نرسيده فضيلت كمترى دارد و كمتر از آن در فضيلت يك برابر شدن سايه است در نافله ظهر و دو برابر شدن سايه است در نافله عصر. كسى كه نمى‌خواهد نافله بخواند، افضل آن است كه نمازرا در اول وقت به جاى آورد و افضل براى چنين فردى اين است كه نماز ظهر و عصر را باهم بخواند و در بين آنهافاصله نيندازد.

(مسأله ٥٠٢) فضيلت نماز مغرب از اول وقت تا برطرف شدن سرخى طرف مغرب است، و بنابراحتياط وقت فضيلت نماز عشا از غروب تا ثلث شب است.