تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٣٧٠ - سوره البقرة(٢) آيات ١٧٠ تا ١٧٩
روى بمغرب كردندى و ترسايان بمشرق و در اين باب بسيار خوض نمودندى و در مبالغه افزودندى و چون حضرت رسالت ص مأمور شد كه در نماز روى آرد بكعبه و بآن توجه به بيت المقدس منسوخ گشت هر قومى ميگفتند كه قبله ما بهتر است و مبناى امر خود را بر اين نهادند و هميشه اوقات خود را در اين گفتگوى صرف كردندى و طاعت خود را منحصر ساخته بنماز در مشرق و مغرب و بجهت تقليد و حميت جاهلية بكارى ديگر نميپرداختند و هر كدام مىگفتند كه نماز كردن بر منحصر است در توجه بقبله ما حق تعالى آيه فرستاد كه لَيْسَ الْبِرَّ نيست بر كه فعل مرضيست و پسنديده أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ آنكه بگردانيد روىهاى خود را قِبَلَ الْمَشْرِقِ بسوى مشرق چون نصارى وَ الْمَغْرِبِ و بطرف مغرب مانند يهود زيرا كه آن منسوخ است و ليكن بر آن چيزيست كه مؤمنان تابع آنند از توجه بكعبه و گويند خطاب عام است و شامل اهل كتاب و اهل اسلام يعنى نيكويى مقصور نيست بامر قبله و يا بر عظيم توجه بمشرق و مغرب نيست كه بجهت اشتغال بشأن آن از عبادت غير آن ذاهل شويد و حفص و حمزه البر بنصب مىخوانند و ما بعد آن را مرفوع المحل ميدانند بر اسميت وَ لكِنَّ الْبِرَّ و ليكن نيكويى كه سزاوار آنست كه بآن اهتمام نمائيد مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ نيكويى آن كس است كه بگرود بخدا و بجميع (ما جاء به النبى) ص و بنا بر اين مضاف در من آمن مقدر است اى (بر من امن) و ميتواند بود كه مضاف در البر محذوف باشد اى (و لكن ذا البر من آمن) يعنى خداوند نيكويى آن كس است كه بگرود بخدا و يا مصدر بمعنى فاعل باشد يعنى نيكويى كننده كسى است كه ايمان آورد بخدا و بيگانگى او اعتراف كند نه مانند يهود و نصارى كه عزير و عيسى را در الوهيت شركت دهند وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ و ديگر بگرود بروز قيامت و جميع متعلقات آن از بعث و حساب و ثواب و عقاب اين نيز تعريض است بيهودان و ترسايان كه دخول بهشت را بخود اختصاص ميدهند وَ الْمَلائِكَةِ و بگرود مر فرشتگان را و همه را دوست دارد نه مثل يهود كه با جبرئيل دشمنى ميورزند وَ الْكِتابِ و ايمان آرد بكتابهاى او نه چون احبار يهود كه اختلاف ميكنند و ببعضى تصديق ميكنند دون بعضى وَ النَّبِيِّينَ و ديگر بگرود بهمه پيغمبران نه چون اهل كتابين كه ببعضى گرويدهاند دون بعضى ديگر وَ آتَى الْمالَ و بدهد مال خود را عَلى حُبِّهِ بر دوستى آن مال يعنى بآنكه دوست ميدارد از سر آن ميگذرد و در راه خدا ميدهد چنان كه مرويست كه از حضرت رسالت ص پرسيدند كه كدام صدقه افضل است فرمود