آن در قالب مقايس همسو استفاده شده است. به اين صورت كه با خبر دادن از دريافت وحى توسط ديگر پيامبران، زمين مقايسه ميان تعداد افرادى كه به آنان وحى شده، فراهم مى‌شود. مثلًا در آى زير با نام بردن از يازده تن از انبيا و نيز نوادگان حضرت يعقوب (اسباط) كه مخاطب وحى قرار گرفته‌اند و تشبيه پيامبر (ص) به آنان از اين جهت، از همانندى ويژگى‌هاى وحى در هم انبيا خبر داده است.

(إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى‌ وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً.[١]

ما به تو وحى فرستاديم همان گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم و [نيز] به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط و عيسى و ايّوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم و به داوود، زبور بخشيديم).

تشبيه پيامبر (ص) در اين كه مخاطب وحى الهى قرار گرفته است، به ديگر پيامبران علاوه بر تأكيد دوام و پيوستگى جريان بعثت، بر عدم فرق ميان انبيا در برخوردارى از تمام ويژگى‌هاى وحى و فراگير بودن آن دلالت دارد. يعنى امر وحى، يك‌نواخت است و هيچ اختلافى بين مصاديق آن نيست. پس به همان كيفيتى به تو وحى مى‌شود كه به نوح (ع) و انبياى بعد از او وحى شده است.[٢]

همچنين در اوّلين آيات از سوره مبارك شورا ضمن اشاره به سنگينىِ دريافت وحى،[٣] به عموميت و فراگيرى وحى الهى اشاره شده است:

(كَذلِكَ يُوحِي إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ\* لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ\* تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ ....[٤]

[١]. سوره نساء، آيه ١٦٣.

[٢]. ترجمه تفسير الميزان، ج ٥، ص ٢٢٨؛ تفسير راهنما، ج ٤، ص ١٣٧.

[٣]. ذكر شكافته شدن آسمان‌ها پس از بيان نزول وحى، نشانگر عظمت و شگفتى اين پديده است؛ چه اين كه در آستانه فروپاشى قرار گرفتن آسمان‌ها هنگام نزول وحى، حاكى از سختى و دشوارى تحمّل عبور وحى براى آنها است( تفسير راهنما، ج ١٦، ص ٣٨١؛ ترجمه تفسير الميزان، ج ١٨، ص ١٠ و ١١).

[٤]. سوره شورا، آيه ٣- ٥.