كشف و استخراج ٣٢ روش قرآنى، مهمترين يافته اين پژوهش است كه به كارگيرى آنها در هنگامههاى دشوار، موجب افزايش قدرتِ صبر و تحمّل انسان مى‌گردد. اين روشهاى تقويتى، در دو بخش كلّى به افزايش نيروى بردبارى كمك ميكنند. در بخش اوّل، از راهبُرد «تقويت با تكيه بر تواناييها و رفتارهاى خود فرد» استفاده ميشود كه به روشهاى «خودتقويتى» نام‌گذارى شدهاند. اين بخش، داراى شش فصل است. در فصل نخست به روشهاى مقايسه‌محور اشاره شده است. در فصل بعدى، روشهايى بيان شده‌اند كه به كمك آنها وظايف و انتظارات فرد، تعديل مى‌شوند و به تقويت او مى‌انجامد. فصل سوم به روشهايى اختصاص دارد كه با تبديل يكى از ابعاد مشكل و يا مرجع آن موجب تقويت ميشوند. تقويتهايى كه از انتظار گشايش و نصرت، همچنين سرانجام صبر و فرجام ايجادكنندگان سختى حاصل ميشود، در فصل چهارم جاى دارند. در فصل پنجم، تقويتهايى كه در توانمنديهاى معنوى مشترك هستند، مورد بحث قرار گرفتهاند. در فصل پايانىِ اين بخش، سه روش تقويتى مستقل كه از وجه جامعى برخوردار نيستند، مطرح شده‌اند.

امّا بخش دوم- كه در آن از راهبُرد «تقويت با توجّه دادن به صفات الهى» استفاده شده است و از آنها با عنوان روشهاى «خداتقويتى» ياد ميشود-، مشتمل بر دو فصل است. در فصل اوّل، تقويتهاى حمايتى جاى دارند كه وجه مشترك تمامى آنها توجّه به پشتيبانىِ الهى است. در فصل دوم نيز روشهايى بيان شده كه در آنها به تضعيف نيروهاى مخالف و ايجادكننده سختى اشاره شده است.

شناسايى موقعيّتهاى ناخوشايند و جريانهاى دشوار مطرح شده در قرآن، از ديگر يافتههاى اين اثر است كه در تبيين كاربردهاى روشهاى به دست آمده، بدان اشاره شده است.

بيشك، هيچ پژوهشى مصون از اشتباه نيست و بالندگى و تكامل آن، در گرو نقد و اظهار نظر صاحب‌نظران گران‌قدر است. از اين رو، پيشاپيش از عزيزانى كه عيبهايم را برايم هديه ميآورند، سپاس‌گزارم و با كمال خُرسندى، منتظر دريافت نقدهاى خيرخواهانه و پيشنهادهاى سازنده ايشان هستم.