بالاتر اين‌كه قرآن، سبب پيروزى اهل ايمان و شكست دشمنان را فرستادن آرامش بر قلب آنها دانسته است؛ چه اين‌كه در بنى اسرائيل، تابوت را وسيله آرامش آنان قرار داده و همراه داشتن آن را در جنگ‌ها سبب غلبه آنان بر دشمنانشان دانسته است.[١]

از مهم‌ترين ميدان‌هاى كارزار كه مسلمانان در آن، تا آستانه شكست پيش رفتند و خطر بزرگى متوجّه آنان شد، جنگ «حُنين» بود كه جز اندكى، ساير مجاهدان از گِرد پيامبر (ص) پراكنده شدند و از ميدان گريختند. در اين برهه خطرناك بود كه خداوند با ايجاد آرامش در قلب پيامبر (ص) و مؤمنان، به آنان روحيه‌اى دوباره بخشيد و آنان را از اين معركه، نجات داد:[٢]

(لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ ...\* ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ....[٣]

خداوند شما را در ميدان‌هاى بسيار، يارى كرد و در روز حنين [نيز يارى نمود]. سپس خداوند، آرامش خود را بر پيامبرش و بر مؤمنان نازل كرد).

با دقت در اين آيه و آيات مشابه آن، روشن مى‌شود كه نزول آرامش از جانب خدا بر افراد، موجب تقويت روحيه و افزايش نيرو و توان آنان مى‌گردد؛ چرا كه اين بهره‌مندى از طمأنينه الهى، خود نوعى از حمايت‌هاى الهى به حساب مى‌آيد.

٧. تقويت «خدا- تأمينى»

مراد از اين روش، اطمينان‌بخشى نسبت به ايمن ساختن از عوامل ضرررسان و نگران‌كننده است. اگر براى شخصى اين اطمينان حاصل شود كه هنگام قرار گرفتن در يك موقعيت آسيب‌زا، از آسيب ديدن حفظ مى‌شود، چنين اطمينانى، موجب دل‌گرمى او مى‌گردد؛ چرا كه «ايمن ماندن از ضرر» خود عاملى براى آرامش روانى افراد است. روشن است كه اگر چنين تأمينى از جانب خدايى صورت بگيرد كه قادر بر انجام دادن‌

[١].( وَ قالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ بَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسى‌ وَ آلُ هارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌)( سوره بقره، آيه ٢٤٨).

[٢]. تفسير نمونه، ج ٧، ص ٣٤٦- ٣٤٧.

[٣]. سوره توبه، آيه ٢٦.