ايشان براى تعقيب دشمن معروف به غزوه «حَمراءالأسد» نازل گرديده است؛[١] زيرا پس از پايان جنگ احُد، مشركان در اثناى راهِ برگشت به مكّه، به اين فكر افتادند كه به مدينه باز گردند و مسلمانان را در هم بكوبند، و اگر محمّد (ص) هم زنده است، او را به قتل برسانند. به همين جهت، فرمان بازگشت صادر شد. اين در حالى بود كه مسلمانان به قدر كافى كشته و زخمى داده بودند، و طبعاً هيچ‌گونه آمادگى‌اى براى تجديد جنگ نداشتند و به عكس، دشمن با روحيه نيرومندى مى‌توانست اين بار جنگ را از سر گيرد و نتيجه نهايى آن را پيش‌بينى كند. در اين مرحله خطرناك بود كه خداوند با يادآورى نصرت خويش در جنگ «بدر» و خاطره يارى مسلمانان به وسيله فرشتگان، به تقويت روحيه آنان پرداخت و آنان را به آينده، دل‌گرم نمود:[٢]

(إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ‌\* وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ‌\* إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَ لَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلِينَ.[٣]

[به ياد آور] آن هنگام را كه دو گروه از شما بر آن شدند كه سستى ورزند با آن كه خدا ياورشان بود. و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند. و يقيناً خدا شما را در [جنگ‌] بدر با آن كه ناتوان بوديد، يارى نمود. پس، از خدا پروا كنيد، باشد كه سپاس‌گزارى نماييد. آن گاه كه به مؤمنان مى‌گفتى: «آيا شما را بس نيست كه پروردگارتان، شما را با سه هزار فرشته فرود آمده، يارى كند؟»).

يادآورى نصرت الهى در آيه ٢٥ سوره مبارك توبه نيز بيان شده است. در اين آيه، با يادآورى يارى خداوند در ميدان‌هاى گوناگون به شكل عام و در نبرد «حنين» به صورت خاص، علاوه بر مقدّمه‌چينى براى بيان ديگر امدادهاى الهى كه در اين جنگ نصيب مسلمانان شد،[٤] به تقويت روحيه ايشان مى‌پردازد:

[١]. تفسير نمونه، ج ٣، ص ٧٨؛ ترجمه جوامع الجامع، ج ١، ص ٤٧٩.

[٢]. تفسير نمونه، ج ٣، ص ٧٨؛ ترجمه جوامع الجامع، ج ١، ص ٤٧٩.

[٣]. سوره آل عمران، آيه ١٢٣- ١٢٤.

[٤]. ترجمه تفسير الميزان، ج ٩، ص ٢٨٩.