موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٠ - تحقيق حكمى كيفيت مالكيت حق و حقيقت آن

در سابق. و از قبيل مالكيت نفس، افعال ذاتيه خود را كه از شؤون نفس است، مثل ايجاد صور ذهنيه كه قبض و بسطش تا اندازه‌اى در تحت اراده نفس است، نيز نيست. و از قبيل مالكيت عوالم عقليه، مادون خود را نيز نيست؛ گرچه آنها متصرّف هم در اين عوالم به اعدام و ايجاد باشند؛ زيرا كه تمام دار تحقق امكانى، كه ذلّ فقر در ناصيه آنها ثبت است، محدود به حدود و مقدّر به قدر مى‌باشند ولو به حد ماهيتى؛ و هرچه محدود به حدّ باشد، با فعل خود به قدر محدوديتش بينونت عزلى دارد و احاطه قيّومى حقّانى ندارد؛ پس، تمام اشياء به حسب مرتبه ذات خود با منفعلات خود متباين و متقابل مى‌باشند، و به همين جهت احاطه ذاتيه قيّوميه ندارند.

و اما مالكيت حق تعالى كه به اضافه اشراقيه و احاطه قيّوميه است، مالكيت ذاتيه حقيقيه حقّه است كه به هيچ‌وجه شائبه تباين عزلى در ذات و صفاتش با موجودى از موجودات نيست. و مالكيت آن ذات مقدّس به همه عوالم، على السواء [است‌]، بدون آن كه با موجودى از موجودات به هيچ‌وجه تفاوت كند يا به عوالم غيب و مجرّدات محيطتر و نزديك‌تر باشد از عوالم ديگر؛ چه كه آن، مستلزم محدوديت و بينونت عزلى شود و ملازم با افتقار و امكان شود، تَعالى اللَّهُ عَنْ ذلِكَ عُلُوّاً كَبيراً. چنانچه اشاره به اين معنا ممكن است باشد قول خداى تعالى: «نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ‌»[٥٤٦] و «نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ»[٥٤٧] و «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌»[٥٤٨] و «هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ‌

[٥٤٦] -« ما از شما به او نزديك‌تريم».( الواقعة( ٥٦): ٨٥)

[٥٤٧] -« ما از رگ گردن به او نزديك‌تريم».( ق( ٥٠): ١٦)

[٥٤٨] -« خداوند نور آسمان‌ها و زمين است».( النور( ٢٤): ٣٥)