موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٠ - در بيان آنكه لباس پَست گاهى تكبّر آورد

خود لباس خشن و كرباس پوشيده و ديگران لباس‌هاى نرم و لطيف پوشيدند، از معايب خود به واسطه حبّ به خود غفلت مى‌كند؛ و اين امر عرضى غير مربوط به خود را مايه افتخار شمارد؛ و بسا باشد كه به خود اعجاب كند و تكبّر بر بندگان خدا كند و سايرين را از ساحت قدس حق دور داند و خود را از مقرّبين و خلّص عباداللَّه داند؛ و چه بسا مبتلا به ريا و ديگر مفاسد بزرگ شود. بيچاره از همه مراتب معرفت و تقوا و كمالات نفسانيه به لباس خشن و ژنده‌پوشى قناعت نموده، و از هزاران عيب خود كه بزرگ‌ترين آنها همين است كه از سوء تأثير اين لباس پيدا شده غافل است، و خود را كه از اولياى شيطان است اهل اللَّه محسوب دارد و بندگان خدا را ناچيز و بى‌ارزش داند. و همين‌طور بسا باشد كه هيئت و طرز لباس، انسان را مبتلا به مفاسد كند، چنانچه طورى لباس را ترتيب دهد كه به زهد و قدس مشهور شود.

بالجمله، لباس شهرت، چه در جانب افراط يا در جانب تفريط، از امورى است كه قلوب ضعيفه را متزلزل، و از مكارم اخلاق منخلع مى‌نمايد و موجب عجب و ريا و كبر و افتخار شود كه هر يك از آنها از امّهات رذائل نفسانيه بلكه موجب ركون به دنيا و دلبستگى به آن گردد كه آن رأس كلّ خطيئات و سرچشمه جميع قبايح است. و در احاديث نيز اشاره به بسيارى از امور مذكوره گرديده؛ چنانچه در كافى شريف از حضرت صادق نقل كند كه فرمود: «خداى تعالى خشمناك مى‌باشد به شهرت لباس»[١٥٩].

و هم از آن حضرت نقل نموده كه فرمود: «شهرت، خوب و بدش، در آتش است»[١٦٠].

[١٥٩] - الكافي، ج ٦، ص ٤٤٤،« كتاب الزيّ و التجمّل»،« باب كراهية الشهرة»، حديث ١.

[١٦٠] - همان، حديث ٣.