عن مِصباحِ الشريعَةِ، قالَ الصادقُ عليه السلام: «سُمِّيَ المُسْتَراحُ مُسْتَراحاً لِاسْتراحَةِ النُّفُوسِ مِنْ أثْقالِ النَّجَاسَاتِ وَاسْتِفراغ الكَثَافَاتِ وَالقَذَرِ فيها. وَالمُؤْمِنُ يَعْتَبِرُ عِنْدَها أنَّ الخَالِصَ مِنْ حُطَامِ الدُّنْيا كَذلِكَ يَصيرُ عاقِبَتُهُ؛ فَيَسَتَريحُ بالعُدُولِ عَنْها وَتَرْكِها، وَيُفَرِّغُ نَفْسَهُ وَقَلْبَهُ عَنْ شُغْلِهَا، وَيَسْتَنْكِفُ عَنْ جَمْعِهَا وَأخْذِها اسْتِنْكافَهُ عَنِ النَّجاسَةِ وَالغائِطِ وَالقَذَرِ. وَيَتَفَكَّرُ في نَفْسِهِ المُكَرَّمَةِ في حَالٍ كَيْفَ تَصيرُ ذَليلَةً في حَالٍ؛ وَيَعْلَمُ أنَّ التَّمسُّكَ بالقَناعَةِ و التَّقوى‌ يُورِثُ لَهُ راحَةَ الدّارَيْنِ؛ وَأنَّ الرّاحَةَ في هَوانِ الدُّنْيا وَالفَراغِ مِنَ التَّمَتُّعِ بِها وَفي إزالَةِ النَّجاسةِ مِنَ الحَرامِ وَالشُّبْهَةِ؛ فَيُغْلِقُ عَنْ نَفْسِهِ بابَ الكِبْرِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ إيّاها، وَيَفِرُّ مِنَ الذُّنُوبِ، وَيَفْتَحُ بابَ التَّواضُعِ وَالنَّدَمِ وَالحَياء؛ وَيَجْتَهِدُ في أداءِ أوامِرِهِ واجْتِنابِ نَواهيهِ؛ طَلَباً لِحُسْنِ المَآبِ وَطيبِ الزُّلْفى‌؛ وَيُسْجِنُ نَفْسَهُ في سِجْنِ الْخَوْفِ و الصَّبْرِ وَالْكَفِّ عَنِ الشَّهَواتِ إلى‌ أنْ يَتَّصِلَ بِأمانِ اللَّهِ في دارِ الْقَرارِ، وَيَذُوقَ طَعْمَ رِضاهُ. فَإنَّ المُعَوَّلَ ذلِكَ، وَما عَدَاهُ لا شَي‌ءَ»[١٥١] انتهى كلامه الشريف.

[١٥١] -« مستراح را مستراح ناميده‌اند چون نَفْس‌ها در آنجا از سنگينى نجاسات آسوده مى‌گردند و پليدى‌ها( از بدن) خارج مى‌شود؛ و شخص مؤمن عبرت مى‌آموزد كه خالص‌ترين متاع دنيا( غذا) در پايان بدان صورت تبديل مى‌گردد؛ آن گاه به آسانى از مال دنيا روى‌گردان شود و به سويش نرود و جان و دل را از مشغولى بدان آزاد كند و همچنان‌كه از نجاست و پليدى خويش اجتناب مى‌ورزد از گرفتن و جمع مال خوددارى جويد. و درباره نفس خود مى‌انديشد كه چگونه در يك حال عزيز و گرامى است و در حالى ديگر ذليل و خوار. و خواهد دانست كه التزام به قناعت و تقوا آسايش دو سراى وى را به دنبال دارد. و داند كه راحتى در سبك گرفتن دنيا و فارغ بودن از تمتعات آن و پاك شدن از نجاست حرام و شبهه است. پس، بعد از آن‌كه نفس خود را شناخت، در تكبر را بر روى آن مى‌بندد و از گناهان مى‌گريزد، و در تواضع و پشيمانى و شرم را( به روى آن) مى‌گشايد و در طلب حسن عاقبت و لذت قرب به حق در انجام دستورات خدا و اجتناب از نواهى او مى‌كوشد. و نفس خود را در حصار خوف، صبر و خوددارى از شهوات زندانى مى‌كند تا اين‌كه در دارالقرار به امن خدا بپيوندد و طعم رضاى او را بچشد؛ كه همين شايسته اعتماد است و بس و جز آن هيچ نيست».( مصباح الشريعة، ص ١٢٦، الباب التاسع و الخمسون في المبرز؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ٧١- ٧٣، الباب التاسع في المبرز؛ أسرار الصلاة، ملكى تبريزى، ص ٢٠)