موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٥ - فصل اوّل در وقت و آداب آن است

هيچ‌وجه نيست. ولى ما بيچاره‌هاى گرفتار آمال و امانى و بسته زنجيرهاى هوى‌ و هوس و فرورفتگان در بحر مسجور ظلمانى عالم طبيعت- كه نه بويى از محبّت و عشق به شامّه روحمان رسيده و نه لذّتى از عرفان و فضيلت را ذائقه قلبمان چشيده، نه اصحاب عرفان و عيانيم و نه ارباب ايمان و اطمينان- عبادات الهيه را تكليف و كلفت دانيم و مناجات با قاضى الحاجات را سربار و تكلّف شماريم.

جز دنيا، كه معلف حيوانات است، ركون به چيزى نداريم و جز به دار طبيعت، كه معتكف ظالمان است، تعلّقى نداريم. چشم بصيرت قلبمان از جمال جميل، كور، و ذائقه روح از ذوق عرفان، مهجور است.

بلى، سرحلقه اهل معرفت و خلاصه اصحاب محبّت و حقيقت «أبيتُ عِنْدَ رَبّي يُطْعِمُني وَيَسْقيني»[١٩٥] فرمايد. خدايا! اين چه بيتوته است كه در دارالخلوه انس، محمّد صلى الله عليه و آله را با تو بوده. و اين چه طعام و شراب است كه با دست خود، اين موجود شريف را چشاندى و از همه عوالم وارهاندى. آن سرور را رسد كه فرمايد: «لي مَعَ اللَّهِ وَقْتٌ لا يَسَعُهُ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلا نَبيٌّ مُرْسَلٌ»[١٩٦]. آيا اين وقت از اوقات عالم دنيا و آخرت است؟ يا وقت خلوتگاه «قاب قوسين» و طرح الكونين است؟

چهل روز موسى كليم صوم موسوى گرفت و به ميقات حق نائل شد و خدا فرمود: «فَتَمَّ مِيقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»[١٩٧]. با اين وصف به ميقات محمّدى نرسد و با

[١٩٥] -« نزد پروردگارم شب را به صبح مى‌رسانم، او غذايم مى‌دهد و سيرابم مى‌كند».( عوالي‌اللآلي، ج ٢، ص ٢٣٣، حديث ١؛ بحار الأنوار، ج ٦، ص ٢٠٨)

[١٩٦] -« مرا با خدا وقتى است كه هيچ ملك مقرّب و هيچ پيامبر مرسلى را در آن راه نيست».( بحار الأنوار، ج ١٨، ص ٣٦٠)

[١٩٧] -« پس زمان وعده پروردگار او( موسى) چهل شب تمام گشت».( الأعراف( ٧): ١٤٢)