موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٦ - فصل اوّل در معرفت مكان است

فناء اللَّه و جناب ربوبيت- كه غايت خلقت و نهايت مقصد اهل اللَّه است- مى‌باشد؛ «رَحِمَ اللَّهُ امْرَءاً علِمَ مِنْ أيْنَ وَفي أيْنَ وَإلى‌ أيْنَ»[١٨٣].

سالك بايد بداند از دار كرامت اللَّه آمده و در دار عبادت اللَّه واقع است و به دار جزاء اللَّه خواهد رفت. عارف گويد: مِنَ اللَّه وفي اللَّه وإلَى اللَّهِ. پس، سالك بايد به خود بفهماند و به ذائقه روح بچشاند كه دار طبيعت مسجد عبادت حق است و او براى همين مقصد در اين نشئه آمده، چنانچه حق تعالى- جلّت عظمته- فرمايد: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌»[١٨٤]. و چون دار طبيعت را مسجد عبادت يافت وخود را معتكف در آن دانست، بايد به آداب آن قيام و از غير تذكّر حق صائم شود؛ و از مسجد عبوديت خارج نشود مگر به قدر حاجت؛ و چون قضاى حاجت شد، عود كند و با غير حق انس نگيرد و دلبستگى به غير پيدا نكند كه اينها خلاف آداب عكوف به باب اللَّه است. و عارف باللَّه را در اين مقام حالاتى است كه به نوشتن درست نيايد. و چون نويسنده خارج از فطرت انسانيت و مستغرق در بحر مسجور ظلمانى طبيعت و عارى از حق و حقيقت، از همه مقامات سالكان و عارفان عارى است، بهتر آن است كه بيش از اين خود را در محضر حق- جلّت قدرته- و خاصّان او مفتضح نكند و از اين مقام بگذرد، و شكواى نفس امّاره را به درگاه مقدّس ذي الجلال برد، شايد به لطف عميم و رحمت شامله دستگيرى از او شود و بقيه عمر جبران ما سبق گردد. «رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌»[١٨٥].

[١٨٣] - ر. ك: صفحه ١١٤، پاورقى ١.

[١٨٤] -« جن و انس را نيافريدم مگر براى آن‌كه مرا بپرستند».( الذاريات( ٥١): ٥٦)

[١٨٥] -« پروردگارا! ما بر خود ستم روا داشتيم، پس اگر ما را نبخشايى و بر ما رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود».( الأعراف( ٧): ٢٣)