موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٨ - فصل سوم در ذكر سجود و ركوع

است در پيشگاه قدس حق تعالى؛ و نظر به حال نقص و بى‌نوايى خود كن؛ بدان كه خلق شدى از خاكى كه پايمال خلايق است، و از نطفه‌اى كه همه كس از او اجتناب و استقذار كند، و تكوين شده‌اى در صورتى كه شى‌ء مذكورى نبوده‌اى.

و خداى تعالى معنى سجود را سبب تقرّب به خود قرار داده- تقرّب به قلب و سرّ و روح. پس، كسى كه به حق نزديك شد، از غير حق بعيد شود؛ چنانچه سجده در ظاهر حاصل نشود مگر به موارات از همه اشياء و احتجاب از هرچه چشم آن را ببيند؛ همين طور امر باطن. پس، كسى كه قلبش متعلق به غير حق شود در نماز، به آن چيز نزديك، و از آنچه كه حق اراده فرموده بعيد شود؛ چنانچه حق فرمايد كه:" ما قرار نداديم براى يك نفر دو قلب."[٧٥٨] و رسول خدا فرمود كه خداى تعالى فرمود كه:" من اطلاع بر قلب بنده‌اى كه در آن حبّ اخلاص براى طاعت من و به دست آوردن رضاى من است پيدا نكنم، مگر آن كه خودم متولّى تمشيت امور او شوم و تدبير كارهاى او فرمايم. و كسى كه به غير من مشتغل باشد، از استهزاء كنندگان محسوب است و اسم آن در ديوان زيان‌كاران مكتوب شود"».

فصل سوم در ذكر سجود و ركوع‌

در حديث است كه چون نازل شد: «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌»[٧٥٩]، رسول خدا فرمود: «اين را در ركوع قرار دهيد». و چون نازل شد قول خداى تعالى: «سَبِّحِ اسْمَ‌

[٧٥٨] - الأحزاب( ٣٣): ٤.

[٧٥٩] -« پس نام پروردگار بزرگ خود را تسبيح گوى».( الواقعة( ٥٦): ٧٤)