موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥٣ - تنبيه اشراقى و اشراق عرفانى در بيان آنكه حبّ كمال فطرى است

جبلّى ايداع و ابداع فرموده، كه به آن جذبه الهيه و آتش عشق ربّانى متوجه به كمال مطلق و طالب و عاشق جميل على الاطلاق مى‌باشند. و براى هر يك از آنها نورى فطرى الهى قرار داده كه به آن نور طريق وصول به مقصد و مقصود را دريابند. و اين نار و نور، يكى رفرف وصول، و يكى براق عروج است- و شايد «براق» و «رفرف» رسول خدا صلى الله عليه و آله رقيقه اين لطيفه و صورت متمثّله ملكيّه اين حقيقت بوده- و لهذا از بهشت، كه باطن اين عالم است، نازل شده.

و چون موجودات نازل شده‌اند در مراتب تعيّنات و محجوب شده‌اند از جمال جميل محبوب- جلّت عظمته- حق تعالى با اين نار و نور آنها را از حجب تعيّنات ظلمانيه و انّيات نورانيه با اسم مبارك «هادى» كه حقيقت اين رقايق است خارج كند، و به اقرب طرق به مقصد حقيقى و جوار محبوب خود برساند.

پس، آن نور «هدايت» حق تعالى، و آن نار «توفيق» الهى و سلوك به طريق اقرب «صراط مستقيم» است و حق تعالى بر آن صراط مستقيم است. و شايد اشاره به اين هدايت و اين سير و اين مقصد باشد آيه شريفه «ما مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِنَّ رَبِّي عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌»[٦٠٠]؛ چنانچه براى اهل معرفت ظاهر است.

و بايد دانست كه هر يك از موجودات را صراطى خاصّ به خود و نور و هدايتى مخصوص است: والطُّرُقُ إلَى اللَّه بِعَدَدِ أنْفاسِ الْخَلائق‌[٦٠١].

[٦٠٠] -« هيچ جنبنده‌اى نيست جز آن كه ناصيه‌اش زمام اختيارش به دست خداست».( هود( ١١): ٥٦)

[٦٠١] -« به عدد نَفَس‌هاى آفريدگان به سوى خدا راه‌هاست».( الفتوحات المكّية، ج ٣، ص ٤١١؛ جامع الأسرار ومنبع الأنوار، ص ٨، ٩٥، ١٢١؛ شرح الأسماء، سبزوارى، ص ٦٦٠؛ جامع الأسرار اين عبارت را به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نسبت داده است)