«جاءَ نَفَرٌ مِنَ الْيَهُودِ إلى‌ رَسُولِ اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم؛ فَسَأَلَهُ أعْلَمُهُمْ عَنْ مَسائِلَ؛ وَكانَ فيما سَأَلَهُ أنْ قالَ: لأيِّ شَىْ‌ءٍ أمَرَ اللَّه تَعالى‌ بالاغْتسالِ مِنَ الْجَنابَةِ، وَلَمْ يَأْمُرْ بالغُسلِ مِنَ الْغائِطِ و الْبَوْلِ.

فَقالَ رَسُولُ اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ آدَمَ عليه السلام لَمّا أكَلَ مِنَ الشَّجَرَةِ، دَبَّ ذلِكَ في عُرُوقِهِ وَشَعْرِهِ وَبَشَرِهِ.

فَإذا جامَعَ الرّجُلُ أهْلَهُ، خَرَجَ الْماءُ مِنْ كُلِّ عِرْقٍ وشَعْرَةٍ في جَسَدِهِ، فَأوْجَبَ اللَّه عَزَّ وجَلَّ على‌ ذُرِّيَّتِهِ الاغْتِسالَ مِنَ الْجَنابَةِ إلى يَوْمِ الْقِيامَةِ ...»[١٣٣] الخبر.

وفي روايةٍ اخرى‌ عَنِ الرضا عليه السلام: «وإنَّما امِرُوا بالْغُسْل مِنَ الْجَنابَةِ: وَلَمْ يُؤْمَرُوا بالْغُسْلِ مِنَ الْخَلاءِ، وهُوَ أنْجَسُ مِنَ الْجَنابَةِ وَأقْذَرُ، مِن أجْلِ أنَّ الْجَنابَةَ مِنَ نَفْسِ الإنْسَانِ، وَهُوَ شَيْ‌ءٌ يَخْرُجُ مِنْ جَميعِ جَسَدِهِ؛ وَالخَلاءُ لَيْسَ هُوَ مِنْ نَفْسِ الإنْسَانِ؛ إنَّما هُوَ غَذاءٌ يَدْخُلُ مِنْ بابٍ وَيَخْرُجُ مِنْ بابٍ»[١٣٤].

[١٣٣] -« گروهى از يهود نزد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله آمدند، اعلم آنان پرسش‌هايى از آن حضرت كرد. از جمله پرسيد:" براى چه خداوند تعالى به غسل از جنابت امر فرمود ولى بعد از غائط و بول به غسل امر نفرمود؟ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرمود:" چون آدم عليه السلام از درخت( ممنوع) خورد، آن در رگ‌ها و پوست و موى او نفوذ كرد؛ و چون مرد با همسرش درآميزد، آب( منى) از همه رگ و موى بدنش خارج شود؛ از اين رو خداوند عزّ وجلّ تا روز قيامت غسل جنابت را بر فرزند آدم واجب فرمود"».( وسائل الشيعة، ج ٢، ص ١٧٩،« كتاب الطهارة»،« أبواب الجنابة»، باب ٢، حديث ٢)

[١٣٤] -« از امام رضا عليه السلام روايت شده كه فرمود:" اين‌كه به غسل جنابت دستور داده شده اما پس از قضاى حاجت، با اين‌كه نجس‌تر و پليدتر است، دستور غسل داده نشده است، از اين است كه جنابت از نفس آدمى است و از همه بدن چيزى خارج مى‌شود؛ اما خلا( بول و غائط) از نفس آدمى نيست، بلكه غذايى است كه از يك در وارد مى‌شود و از در ديگر خارج مى‌گردد"».( وسائل الشيعة، ج ٢، ص ١٧٩،« كتاب الطهارة»،« أبواب الجنابة»، باب ٢، حديث ٤)