موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٥٢ - فصل اوّل در سرّ جملى و آداب اجماليه آنها است

و «اقامه» به پاداشتن قواى ملكوتيه و ملكيه است در محضر، و حاضر نمودن آنها است در حضور. و ادب آن، خوف و خشيت و حيا و خجلت و رجاء واثق به رحمت غير متناهيه است. و سالك بايد در جميع فصول اذان و اقامه به قلب، عظمت محضر و حضور و حاضر را بفهماند؛ و ذلّ و عجز و قصور خود را نصب العين قرار دهد تا خوف و خشيت حاصل آيد؛ و از طرفى رحمت واسعه و الطاف كريمانه را به قلب وانمود كند تا رجاء و شوق حاصل آيد.

پس، قلوب عشقيه، شوق و جذبه بر آنها غالب آيد و با قدم حبّ و عشق، قدم در محضر انس گذارند؛ و قلوب آنها بدان جذبه غيبيه تا آخر نماز به عشق محضر و حاضر با ذكر و فكر حق معاشقه و معانقه كند.

وفي الحديث عن علي بن أبى طالِبٍ عليه السلام، قال: «أفْضَلُ النّاسِ مَنْ عَشِقَ العِبادَةَ وَعانَقَها وَأحَبَّها بِقَلْبِهِ وَباشَرَها بِجَسَدِهِ وَتَفَرَّغَ لَها؛ فَهُوَ لا يُبالي عَلى‌ ما أصْبَحَ مِنَ الدُّنْيا عَلى‌ يُسْرٍ أمْ عَلى‌ عُسْرٍ»[٢١٦].

و قلوب خوفيه، سلطان عظمت بر آنها تجلّى كند و جذبه قهّاريت بر آنها غلبه نمايد و آنها را از خود بى‌خود نمايد و خوف و خشيت، قلوب آنها را ذوب نمايد، و قصور ذاتى خود و استشعار به ذلت و عجز خويش، آنها را از هر چيز باز دارد.

و في الحديث عن موسى بن جعفر عليهما السلام، قال: «قالَ أميرُ المؤمنين عليه السلام: إنَّ للَّهِ عِباداً

[٢١٦] -« برترين مردم كسى است كه به عبادت خدا عشق بورزد و براى آن آغوش باز كند و از جان آن را دوست بدارد و با بدن خود بدان بپردازد و به چيز ديگر اشتغال نيابد. چنين كسى را انديشه آن نخواهد بود كه دنيايش با آسايش و راحتى بگذرد يا با سختى و مشقت».( مستدرك الوسائل، ج ١، ص ١٢٠،« أبواب مقدّمة العبادات»، باب ١٧، حديث ١)