موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥١ - فصل دهم در دعوت به تحصيل حضور قلب

اقبال به قلب نموده است بر آن. و ما مأمور شديم به نافله تا تتميم شود نقص فرايض به آن»[٩١].

و از جناب صادق مروى است كه فرمود: «وقتى احرام بستى در نماز، اقبال كن بر آن؛ زيرا كه وقتى اقبال نمودى، خداوند به تو اقبال فرمايد، و اگر اعراض نمايى، خداوند از تو اعراض كند. پس گاهى بالا نمى‌رود از نماز مگر ثلث يا ربع يا سدس آن به آن‌قدر كه نمازگزار اقبال به نماز نموده، و خداوند عطا نمى‌فرمايد به غافل چيزى»[٩٢].

و از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت است كه به أبى‌ذر فرمودند: «دو ركعت متوسّط با فكر بهتر است از ايستادن يك شب در صورتى كه قلب غافل باشد»[٩٣].

احاديث در اين باب بسيار است، و براى اصحاب اعتبار و قلوب بيدار، اين‌قدر كفايت كند.

فصل دهم در دعوت به تحصيل حضور قلب‌

اكنون كه فضيلت و خواصّ حضور قلب را عقلًا و نقلًا دانستى و ضررهاى ترك آن‌را فهميدى، علم تنها كفايت نكند بلكه حجّت را تمام‌تر نمايد؛ دامن‌

[٩١] - وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٧١،« كتاب الصلاة»،« أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٧، حديث ٣.

[٩٢] - مستدرك الوسائل، ج ٤، ص ١٠٩،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ٣، حديث ٧.

[٩٣] - ر. ك: صفحه ٣٩، پاورقى ٤.