موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥ - مقدّمه در بيان آنكه از براى نماز باطنى است

دلالت كند بر آن‌كه نماز را ملائكة اللَّه بالا برند به سوى آسمان يا با صورت پاكيزه سفيد، و آن در وقتى است كه در اوّل وقت بجا آورد و ملاحظه آداب آن نمايد؛ و در اين صورت دعاى خير به نمازگزار كند. و يا با صورت تاريك سياه، و آن در وقتى است كه آن را بى‌عذر تأخير اندازد و اقامه حدود آن نكند؛ و در اين صورت او را نفرين كند.

و اين حديث علاوه بر آن‌كه دلالت بر صور غيبيه ملكوتيه كند دلالت بر حيات آنها نيز كند؛ چنانچه برهان نيز قائم است بر آن، و آيات و اخبار دلالت بر آن كند؛ چنانچه حق تعالى فرمايد: «وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ‌»[١٠]. و به مضمون اين حديث شريف احاديث ديگرى است كه ذكر آنها موجب تطويل است.

و از حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- روايت است كه «چون بنده مؤمن داخل قبر شود، نماز در جانب راست او و زكات در جانب چپ او است، و خوبى او بر او سايه افكند، و صبر در گوشه‌اى قرار گيرد؛ و چون دو ملكى كه موكّل سؤالند داخل شوند، صبر به نماز و زكات و نيكويى گويد: «با شما باد يارى‌

[١٠] -« به درستى كه سراى آخرت( سراى) زندگى( واقعى) است».( العنكبوت( ٢٩): ٦٤)