آن‌كه موافق ضربى از برهان و مطابق مشاهدات اصحاب سلوك و رياضت است، آيات و اخبار كثيره عموماً و خصوصاً نيز دلالت بر آن دارد؛ و ما به ذكر بعضى از آن، اين اوراق را متبرّك مى‌كنيم.

از آن جمله، قول خداى تعالى است: «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً»[٦]. آيه شريفه دلالت كند كه هر كسى اعمال خوب و بد خود را حاضر مى‌بيند و صورت باطنيه غيبيه آنها را مشاهده كند. چنانچه در آيه شريفه ديگر فرمايد: «وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً»[٧].

و در آيه ديگر فرمايد: «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ...»[٨] الى آخره، دلالت كند بر آن كه نفس اعمال را معاينه كند.

و اما احاديث شريفه در اين مقام بيشتر از آن است كه در اين صفحات بگنجد، و ما به ذكر بعض آن اكتفا مى‌كنيم.

از آن جمله، در وسائل سند به حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- رساند؛ قالَ:

«مَنْ صَلَّى الصَّلواتِ الْمَفْرُوضَاتِ في أوَّلِ وَقْتِها وَأقامَ حُدُودَهَا، رَفَعَهَا الْمَلَكُ إلَى السَّمَاءِ بَيْضَاءَ نَقِيَّةً؛ تَقُولُ: حَفَظَكَ اللَّه كَما حَفَظْتَني، اسْتَودَعْتَني مَلَكاً كَريمَاً. وَمَنْ صَلّاها بَعْدَ وَقْتِها مِنْ غَيْرِ عِلَّةٍ وَلَمْ يُقِمْ حُدُودَها، رَفَعَهَا المَلَكُ سَوْداءَ مُظْلِمَةً وَهِيَ تَهْتِفُ بِهِ: ضَيَّعْتَني، ضَيَّعَكَ اللَّه كَمَا ضَيَّعْتَني وَلا رَعاكَ اللَّه كَما لَمْ تَرْعَني»[٩].

[٦] -« روزى كه هر كس عمل نيك خويش را حاضر بيند و دوست مى‌دارد بين او و آنچه بدكرده فاصله دورى مى‌بود».( آل عمران( ٣): ٣٠)

[٧] -« و آنچه را كرده‌اند حاضر بينند».( الكهف( ١٨): ٤٩)

[٨] -« پس هر كس به وزن ذرّه‌اى كار نيك كرده باشد آن را مى‌بيند ...».( الزلزلة( ٩٩): ٧)

[٩] -« كسى كه نمازهاى واجب را در اوّل وقت ادا كند و حدود آنها را حفظ نمايد، فرشته آن را سپيد و پاكيزه به آسمان بَرَد. نماز( به نمازگزار) گويد:« خدا تو را نگاه دارد همان‌گونه كه مرا نگاه داشتى؛ مرا به مَلَكى بزرگوار سپردى». و كسى كه نمازها را بى‌سبب به تأخير اندازد و حدود آنها را حفظ نكند، فرشته نماز او را سياه و تاريك به آسمان برد در حالى كه نماز با صداى بلند به نمازگزار گويد:« مرا ضايع كردى، خدا تو را ضايع كند آن‌چنان‌كه مرا ضايع كردى؛ و خدا تو را رعايت نكند آن‌چنان‌كه تو مرا رعايت نكردى».( وسائل الشيعة، ج ٤، ص ١٢٣،« كتاب الصلاة»،« أبواب المواقيت»، باب ٣، حديث ١٧( ط- آل البيت) و ر. ك: ج ١، ص ٢٦٤، ط- الحجري)