موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٨ - فصل نهم در ذكر شمّهاى از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت سلام اللَّه عليهم راجع به ترغيب حضور قلب

باطن نمايند تا مردم به قدم خود آن را بپيمايند و به سعادت برسند.

بالجمله، اين نيز از غرور شيطان است كه دست انسان را با طمع رحمت از رحمت كوتاه كند.

فصل نهم در ذكر شمّه‌اى از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت سلام اللَّه عليهم راجع به ترغيب حضور قلب‌

و ما در اين‌جا به ترجمه متن بعضى از روايات اكتفا مى‌كنيم:

از حضرت رسول ختمى صلى الله عليه و آله روايت است كه «عبادت كن خداى تعالى را چنانچه گويا او را مى‌بينى؛ و اگر تو او را نمى‌بينى او تو را مى‌بيند»[٨٢].

از اين حديث شريف استفاده دو مرتبه از مراتب حضور قلب مى‌شود:

يكى آن‌كه سالك، مُشاهِد جمال جميل و مستغرق تجلّيات حضرت محبوب باشد به‌طورى كه جميع مسامع قلب از ديگر موجودات بسته شده و چشم بصيرت به جمال پاك ذى الجلال گشوده گرديده و جز او چيزى مشاهده نكند.

بالجمله، مشغولِ حاضر باشد و از حضور و محضر نيز غافل باشد.

و مرتبه ديگر كه نازل‌تر از اين مقام است، آن است كه خود را حاضر محضر ببيند و ادب حضور و محضر را ملحوظ دارد. جناب رسول اكرم فرمايد: «اگر مى‌توانى از اهل مقام اوّل باشى عبادت خدا را آن طور بجا آور، و الّا از اين معنا غافل مباش كه تو در محضر ربوبيّتى». و البته محضر حق را ادبى است كه غفلت از آن از مقام عبوديت دور است. و اشاره به اين فرموده است در حديثى كه‌

[٨٢] - مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٦٣، حديث ٢٦٦١؛ بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ٧٤، حديث ٣.