موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٤ - فصل اوّل مراتب قرّاء در قرائت نمازى

را به اين بيان كه ما كرديم نتواند انكار كرد، مگر آن‌كه جحود آن، جحود ابليسى باشد؛ كه آن‌طور قلوب- والعياذ باللَّه- از اسم و ذكر حق تنفّر طبعى دارند؛ و اگر حرفى از معارف الهيه يا ذكرى از اسماء اللَّه پيش آيد، منقبض شوند، و جز از شهوات بطن و فرج به چيزى ديگر چشم دل باز نكنند. و در اين طايفه كسانى هستند كه براى انبياء و اولياء عليهم السلام نيز جز مقامات جسمانى و بهشت جسمانى، كه قضاى وطر حيوانى در آن شود، قائل نيستند؛ و بزرگى مقامات اخرويه را چون بزرگى دنيايى به سعه باغات و انهار جاريه و زيادى حور و غلمان و قصور دانند. و اگر از عشق و محبّت و جذبه الهيه كلامى بشنوند، با الفاظ ركيكه و كلمات قبيحه به صاحبانش حمله كنند؛ و گويى به آنها ناسزايى گفته شده كه جبران مى‌كنند. اين مردم، سدّ طريق انسانى و خار راه معرفة اللَّه، و شيطان آدم‌فريبند؛ و فوج فوج بندگان خدا را از حق و اسماء و صفات و ذكر و ياد او باز دارند و به مقاصد حيوانيه و شهوات بطنيه و فرجيه متوجه كنند. اينها مأموران شيطانى هستند كه به مقتضاى «لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ‌»[٤١٧]. سر راه مستقيم الهى نشسته و نگذارند كسى با خداوند خود انس حاصل كند و از ظلمت‌هاى علاقه‌مندى به شهوات حيوانى، كه از آن جمله علاقه‌مندى به حور و قصور است، رهايى يابد. اينها ممكن است شواهدى از ادعيه انبياء و اهل بيت عصمت- عليهم الصلاة و السلام- آورند كه آنها نيز حور و قصور مى‌خواستند. و اين، از قصور اين طايفه است كه فرق بين حبّ كرامة اللَّه- كه نظر به كرامت و اعطاء محبوب است كه خود علامت محبّت و عنايت است- با حبّ به حور و قصور و امثال آن استقلالًا، كه در خميره شهوت حيوانى است، نگذاشتند. حبّ‌

[٤١٧] -« بر سر راه راست( آيين) تو در كمينشان خواهم نشست».( الأعراف( ٧): ١٦)