موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٨ - فائدة در معنى عبادت است

بالجمله، جواز انشاء اين معانى با كلام الهى بى‌اشكال است.

فائدة: در معنى عبادت است‌

«عبادت» را اهل لغت به معناى غايت خضوع و تذلّل دانسته‌اند؛ و گفته‌اند چون عبادت اعلى‌ مراتب خضوع است، پس لايق نيست مگر براى كسى كه اعلى‌ مراتب وجود و كمال و اعظم مراتب نعم و احسان را دارد؛ و از اين جهت عبادت غير حق، شرك است. و شايد «عبادت»- كه در فارسى به معناى «پرستش» و «بندگى» است- در حقيقتش بيش از اين معنا كه گفته‌اند مأخوذ باشد؛ و آن عبارت است از خضوع براى خالق و خداوند. و از اين جهت، اين طور از خضوع ملازم است با اتّخاذ معبود را اله و خداوند، يا نظير و شبيه و مظهر او مثلًا؛ و از اين جهت، عبادت غير حق تعالى شرك و كفر است. و اما مطلق خضوع بدون اين اعتقاد يا تجزّم به اين معنا- ولو تكلّفاً- ولو به غايت خضوع برسد اسباب كفر و شرك نمى‌شود؛ گرچه بعضى انواع آن حرام باشد، مثل پيشانى به خاك گذاشتن براى خضوع. و اين گرچه عبادت و پرستش نيست، ولى ممنوع است شرعاً على الظاهر. پس احتراماتى كه صاحبان مذاهب از بزرگان مذهب خود مى‌كنند با اعتقاد به آن كه آنها بندگانى هستند كه در همه چيز محتاج به حق تعالى هستند- در اصل وجود و كمال آن- و عباد صالحى هستند كه با آن كه مالك نفع و ضرّ و موت و حيات خود نيستند، به واسطه عبوديت مقرّب درگاه و مورد عنايات حق تعالى و وسيله عطيات اويند، به هيچ‌وجه شائبه شرك و كفر در آن نيست؛ و احترام خاصان خدا احترام او و «حبّ خاصان خدا حبّ خداست»[٥٩١].

[٥٩١] - ر. ك: صفحه ٢٠٠.