موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٠٦ - تتمّة در ذكر بعض روايات كه در فضل «ليلة القدر» وارد شده

«رحيميت» و جامع جمع و تفصيل است؛ از اين جهت، اين كتاب شريف «قرآن» است و «فرقان» است؛ چنانچه روحانيت رسول ختمى، و مقام مقدّس ولايت آن سرور، نيز قرآن و فرقان است و مقام احديّت جمع و تفصيل است.

پس، ذات مقدّس به حسب اين احتمال گويى چنين فرمايد: ما به تجلّى به مقام اسم اعظم، كه مقام احديّت جمع و تفصيل است، به ظهور رحمت «رحمانيه» و «رحيميه» قرآن را تنزّل داديم در ليله قدر محمّدى. و چون در عالم فرق، بلكه فرق الفرق، فُرقانيتى بين «قرآنين»، يعنى قرآن مكتوب منزل و قرآن منزل عليه يعنى كتاب الهى و حقيقت محمّديه، حاصل شده، در ليله وصال وصل بين القرآنين و جمع بين الفرقانين فرموديم؛ و به اين اعتبار نيز اين شب «ليله قدر» [است‌] ولى قدر آن را به آن طور كه شايد، جز خود حضرت خاتم النبيّين صلى الله عليه و آله كه صاحب ليلة القدر است بالاصالة و اوصياء معصومين او كه صاحب آنند بالتبعية، كسى نداند.

تتمّة: در ذكر بعض روايات كه در فضل «ليلة القدر» وارد شده‌

از آن جمله، رواياتى است كه عارف باللَّه، سيد بن طاووس- رضى اللَّه عنه- در كتاب شريف اقبال نقل فرموده، مى‌فرمايد: «در كتاب يواقيت‌[٧٠٨]، تأليف ابوالفضل بن محمد الهروى، يافتم اخبارى در فضل ليلة القدر». تا آن كه مى‌گويد از پيغمبر نقل است كه فرمود: «موسى گفت:" الهى من قرب تو را مى‌خواهم." فرمود:" قرب من از براى كسى است كه بيدار باشد در شب قدر." گفت:" الهى رحمت تو را مى‌خواهم." فرمود:" رحمت من براى كسى است كه رحم كند فقرا

[٧٠٨] - در نسخه‌هايى كه از چاپ‌هاى مختلف كتاب إقبال الأعمال در اختيار مى‌باشد« كنزاليواقيت» آمده است.