موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩٤ - فصل هفتم در پارهاى از آداب باطنيّه ازاله نجاست و تطهير از اخباث است

جناب جميل و جمال جليل است، از حبّ دنيا و شؤون خبيثه آن، كه رجز شيطان است، شست‌وشو دهى كه جنّتِ لقاى حق جاى پاكان است؛ ولا يدْخُلُ الجَنَّة إلّاالطَّيِّبُ‌[١٣٥]. «شست‌وشويى كن و آنگه به خرابات خرام»[١٣٦].

فصل هفتم در پاره‌اى از آداب باطنيّه ازاله نجاست و تطهير از اخباث است‌

بدان كه ازاله حدث- چنانچه گذشت‌[١٣٧]- خروج از انّيّت و انانيّت و فناى از نفسيّت است، بلكه خروج از بيت النفس است بالكلّية؛ و تا عبد را بقايايى از خويش باقى است، محدث به حدث اكبر است و عابد و معبود در او شيطان و نفس است. و منازل سير اهل طريقت و سلوك اگر براى وصول به مقامات است و حصول معارج و مدارج است، از تصرّف نفس و شيطان خارج نيست و سير و سلوك معلّل است؛ پس سلوك در منازل نفس است و سير در جوف بيت است.

و چنين سالكى مسافر و سالك نيست؛ و مهاجر الى اللَّه و رسوله نيست؛ و از حدث اكبر، كه عين عبد است، پاك نشده؛ و چون از اين حدث به‌كلّى تطهير شود، عابد و معبود حق شود و «كُنْتُ سَمْعَهُ ... وبَصَرَهُ»[١٣٨] كه نتيجه قرب نافله است‌

[١٣٥] -« ... والجنّة لا يدخلها إلّاطَيّبٌ»؛ جز پاكيزه وارد بهشت نشود.( الكافي، ج ٢، ص ٢٧٠،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب الذنوب»، حديث ٧)

[١٣٦] -« شست‌وشويى كن و آنگه به خرابات خرام/ تا نگردد ز تو اين دير خراب، آلوده».( ديوان حافظ، ص ٥٧٩، غزل ٥١٢)

[١٣٧] - ر. ك: صفحه ٩٠، فصل ششم.

[١٣٨] - ر. ك: صفحه ١٣، پاورقى ١.