موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٨٣ - تتميم در ذكر حديث باقرى در تفسير سوره توحيد

و از براى هر يك از اين مطالب مقدّمات و اصولى است كه تفصيل آن از حوصله اين مختصر خارج است.

حكمة مشرقية: در اشتمال سوره شريفه بر جميع شؤون الهيه‌

بدان كه اين سوره مباركه با كمال اختصار مشتمل بر جميع شؤون الهيه و مراتب تسبيح و تنزيه است؛ و در حقيقت، نسبت حق تعالى است به آنچه ممكن است در قالب الفاظ و نسج عبارات وارد شود؛ چنانچه «هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» تمام حقايق صفات كمال است، و مشتمل بر جميع صفات ثبوتيه است؛ و از «صمد» تا آخر سوره، صفات تنزيهيه و اشاره به سلب نقايص است. و نيز در سوره شريفه اثبات خروج از حدّيْن است كه حدّ «تعطيل» و «تشبيه» است، كه هر دو خروج از حد اعتدال و حقيقت توحيد است: آيه شريفه اول اشاره به نفى «تعطيل»، و تتمّه سوره اشاره به نفى «تشبيه» است؛ و نيز مشتمل است بر ذات من حيث هى و مقام «احديّت» كه تجلّى به اسماء ذاتيّه است، و مقام «واحديّت» كه تجلّى به اسماء صفات است؛ چنانچه تفصيل آن به قدر مناسبت ذكر شد.

تتميم: در ذكر حديث باقرى در تفسير سوره توحيد

شيخ صدوق- رضوان اللَّه عليه- روايت فرموده از ابى البخترى، وهب بن وهب القرشى، از حضرت صادق عليه السلام، از پدر بزرگوارش حضرت باقر العلوم عليه السلام، در قول خداى تعالى: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» فرمود: « «قُلْ» يعنى ظاهر كن آنچه را وحى به تو فرموديم و تو را خبردار از آن نموديم به تركيب حرف‌هايى كه قرائت كرديم آنها را براى تو تا هدايت شود بدان‌ها كسى كه سمع را برافكنده و مشاهده مى‌نمايد. و «هو» اسمى است كنايه، كه اشاره به سوى غايب است: