موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٩٢ - فصل هفتم در شمّهاى از تفسير سوره مباركه «قدر» به قدر مناسبت اين اوراق

انسان كامل فرموده، بيدى الجمال و الجلال تنزيل كتاب كامل و قرآن جامع فرموده. و شايد به همين جهت آن را «قرآن» نيز گويند؛ چه كه مقام احديّت جمع وحدت و كثرت است. و از اين جهت، اين كتاب قابل نسخ و انقطاع نيست، زيرا كه اسم اعظم و مظاهر او ازلى و ابدى است و تمام شرايع دعوت به همين شريعت و ولايت محمّديه است.

و شايد به همين نكته كه در «إنّا أنزلنا» گفته شد، «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ»[٦٨٣] نيز به صيغه جمع ذكر شده؛ زيرا كه امانت به حسب باطنْ، حقيقت ولايت، و به حسب ظاهر، شريعت يا دين اسلام يا قرآن يا نماز است.

مطلب سوم: در اجمالى از كيفيت نزول قرآن است. و اين از لطايف معارف الهيه و از اسرار حقايق دينيه است كه كم كسى مى‌تواند به شمّه‌اى از آن اطلاع پيدا كند به طريق علمى. و جز كمّل از اولياء، كه اوّل آنها خود وجود مبارك رسول ختمى است و پس از آن به دستگيرى آن سرور ديگر از اولياء و اهل معارفند، كسى ديگر نتواند به طريق كشف و شهود از اين لطيفه الهيه مطّلع شود؛ زيرا كه مشاهده اين حقيقت نشود جز به وصول به عالم وحى و خروج از حدود عوالم امكانى. و ما در اين مقام به طريق اشاره و رمز، بيانى از اين حقيقت مى‌كنيم.

بايد دانست كه قلوبى كه به طريق سلوك معنوى و سفر باطنى سير الى اللَّه مى‌كنند و از منزل مظلم نفس و بيت انّيت و انانيّت مهاجرت مى‌نمايند، دو طايفه‌اند به طريق كلى:

اول، آنان كه پس از اتمام سفر الى اللَّه، موت آنها را درك كند؛ و در همين حال‌

[٦٨٣] -« همانا ما امانت را عرضه كرديم».( الأحزاب( ٣٣): ٧٢)