موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٩ - در بيان نسبت دنيا به آخرت

است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: همانا علماى شيعيان ما محشور مى‌شوند؛ و بر آنها خلعت مى‌پوشند از خلعت‌هاى كرامت به قدر كثرت علومشان و جدّيت كردن آنها در ارشاد بندگان خدا؛ حتّى آن‌كه به بعضى آنها هزار هزار خلعت از نور داده شود- تا آن‌كه مى‌فرمايد- يك رشته از آن خلعت‌ها افضل است از آنچه شمس بر آن طلوع مى‌كند هزار هزار مرتبه»[١٧٥]. اين راجع به نعيمش. و امّا راجع به عذابش، جناب فيض رحمه الله در علم اليقين از مرحوم صدوق حديث كند كه به اسناد خود از حضرت صادق- سلام اللَّه عليه- روايت كند در ضمن حديثى كه جبرئيل به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد كه «اگر يك حلقه از آن سلسله‌اى كه طولش هفتاد ذراع است بر دنيا نهاده شود، همانا دنيا ذوب شود از حرارت آن. و اگر قطره‌اى از زقّوم و ضريع آن بچكد در آب‌هاى اهل دنيا، مى‌ميرند اهل آن از گند آن»[١٧٦]. نعوذ باللَّه من غضب الرحمان.

پس، سالك الى اللَّه را لازم است كه اوصاف خبيثه و اخلاق سيّئه خود را تبديل به اوصاف كامله، و فانى در بحر متلاطم بى‌پايان اوصاف كماليه حق، و ارض مظلمه طبيعيه شيطانيه را تبديل به ارض بيضاء مشرقه نمايد، «وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها»[١٧٧] را در خود دريابد، و مقام اسماء جمال و جلال ذات مقدّس را در مملكت وجود خود متحقّق نمايد؛ و در اين مقام در ستر جمال و جلال واقع شود و تخلّق به اخلاق اللَّه پيدا كند و مقابح تعيّنات نفسيه و ظلمات وهميه به كلى مستور گردد. و اگر بدين مقام متحقّق شد، مورد عنايات خاصّه حق- جلّ‌

[١٧٥] - منية المريد، ص ١١٥.

[١٧٦] - علم اليقين، ج ٢، ص ١٠٣٢.

[١٧٧] -« و زمين به نور پروردگارش روشن شود».( الزمر( ٣٩): ٦٩)