موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٦ - تنبيه عرفانى در ترتيب اسماء اربعه شريفه

به عالم- كه جنبه سوائيت در او غالب است- فقط تعلّق ندارد در قلب او تجلّى كند؛ و چون اسم شريف «رحمان» را در بين اسماء محيطه مزيد اختصاصى است، آن مذكور گرديده. و چون «رحمان» ظهور رحمت و مرتبه بسط مطلق است، مقدّم شده بر «رحيم» كه به افق بطون نزديك‌تر است؛ پس، در سلوك عرفانى اول اسماء ظاهره تجلّى كند؛ پس از آن، اسماء باطنه، چون سير سالك من الكثرة الى الوحدة مى‌باشد؛ تا منتهى مى‌شود به اسماء باطنه محضه كه اسم «مالك» از آنها است.

پس، در تجلّى به مالكيت، كثرات عالم غيب و شهادت مضمحل شود و فناى كلّى و حضور مطلق دست دهد. و چون از حجب كثرت به ظهور وحدت و سلطنت الهيه تخلّص يافت و به مشاهده حضوريه نائل گرديد، مخاطبه حضوريه كند و «إِيَّاكَ نَعْبُدُ» گويد.

پس تمام دايره سير سايرين نيز در سوره شريفه مذكور است: از آخرين حجب عالم طبيعت تا رفع جميع حجب ظلمانيه و نورانيه و دست دادن حضور مطلق.

و اين حضورْ قيامت كبراى سالك و قيام ساعت او است. و شايد در آيه شريفه «فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ‌»[٥٦٥] مقصود از «مستثنا» اين نوع از اهل سلوك باشد كه براى آنها قبل از نفخ صور كلّى، صعق و محو حاصل شده. و شايد يكى از محتملات فرمايش رسول خدا كه فرمودند: «أنَا وَالسّاعَةُ كَهاتَيْن»[٥٦٦]- و جمع فرمودند بين دو سبّابه شريفه خود- همين معنا باشد.

[٥٦٥] -« پس هر كس در آسمان‌ها و زمين است مدهوش شود جز آن‌كه پروردگار تو بخواهد».( الزمر( ٣٩): ٦٨)

[٥٦٦] -« من و قيامت همانند اين دو( دو انگشت سبابه و وسط) هستيم».( الأشعثيات، ضمن قرب الإسناد، ص ٢١٢؛ بحار الأنوار، ج ٢، ص ٢٦٣، حديث ١٢)