موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٥٥ - فصل دوم در بعضى از آداب و اسرار تكبيرات اذان و اقامه است

كم‌كم قلب انس گيرد و از ظاهر به باطن، اثر حاصل آيد و مملكت باطن از آثار جمال، نورانى گردد و نتايج مطلوبه حاصل شود. و انسان اگر قيام به امر كند و جهاد در راه خدا نمايد، حق تعالى از او دستگيرى فرمايد و او را از ظلمات عالم طبيعت به يد غيبى نجات دهد، و ارض مظلمه قلب او را به نور جمال خود روشن فرمايد و او را مبدل به سماوات روحيه فرمايد؛ «وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ»[٢٢٠].

فصل دوم در بعضى از آداب و اسرار تكبيرات اذان و اقامه است‌

بدان كه چون اذان، اعلام حضور قواى ظاهره و باطنه نفس است در محضر ربوبيت براى ثناى ذات مقدّس به حسب جميع اسماء و صفات و شؤون و آيات، زيرا كه نماز، چنانچه اشاره به آن شد، ثناى جامع است و مورد اين ثناء، ذات مقدس است به حسب جلوه به اسم اعظم كه مقام احديت جمع اسماء است در حضرت واحديت، و مقام تجلّى به جمع و تفريق و ظهور و بطون است در حضرات اعيان و اسماء عينيه، پس، سالك در اول امر متوجه به كبرياى ذات مقدس شود به حسب اين شأن جامع؛ پس اعلان عظمت و كبرياى آن را كند اوّلًا به قواى ملكوتيه و ملكيه مملكت خود، و ثانياً به ملائكة اللَّه موكّله به ملكوت قواى منتشره در مملكت نفس، و ثالثاً به موجودات عوالم غيب و شهادت، و رابعاً به ملائكة اللَّه موكّله به ملكوت سماوات و ارضين. پس، به حسب چهار

[٢٢٠] -« هر كس كار نيكى انجام دهد ما به نيكى كار او مى‌افزاييم، همانا خدا بسيار آمرزنده و شكرگزارنده است».( الشورى( ٤٢): ٢٣)