موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٦٢ - فصل دوم در آداب قلبيه قنوت است

و از گفته فقهاء- رضوان اللَّه عليهم- نيز اثبات افضليت توان كرد، يا به واسطه تسامح در ادلّه سنن؛ گرچه نويسنده را در آن تأملى است‌[٧٨٤]. و يا به واسطه كشفِ دليل معتبرى، كه به نظر ما نرسيده، كه مبناى اجماع در نظر متأخّرين است.

و از ادعيه شريفه كه بسيار فضيلت دارد و نيز مشتمل بر آداب مناجات بنده با حق است و مشتمل بر تعداد عطاياى كامله الهيه است كه با حال قنوت كه حال مناجات و انقطاع به حق است تناسبى تامّ دارد و بعضى از مشايخ بزرگ رحمه الله بر آن تقريباً مواظبت داشت، دعاى «يَا مَنْ أظْهَرَ الْجَميل» است كه از كنوز عرش است، و تحفه حق براى رسول خدا است؛ و براى هر يك از فقرات آن فضائل و ثواب‌هاى بسيار است؛ چنانچه در توحيد شيخ صدوق رحمه الله است‌[٧٨٥].

و بهتر در ادب عبوديت آن است كه در حال قنوت، كه حال مناجات و انقطاع به حق است در خصوص صلات، كه همه‌اش اظهار عبوديت و ثناجويى است، و در اين حالت كه ذات مقدّس حق- جلّ و علا- بالخصوص فتح باب مناجات و دعا به روى عبد فرموده و او را به اين تشريف شرافت داده، بنده سالك نيز ادب مقام مقدّس ربوبيت را نگاه دارد، و از ادعيه خود مراقبت كند كه مشتمل بر تسبيح و تنزيه حق تعالى و متضمّن ذكر و ياد حق باشد؛ و چيزهايى كه از حق در

[٧٨٤] - قاعده‌اى است كه مفاد آن تسامح و تساهل است در حكم كردن به استحباب و ثواب‌داشتن عملى كه مدلول يك روايتى- ولو ضعيف- باشد؛ زيرا روايات متعددى- در حد استفاضه- وارد شده است كه اگر به كسى خبر برسد( بشنود يا در جايى بخواند) كه انجام عملى ثواب و پاداش دارد و او آن عمل را انجام بدهد، بدان عمل مثاب و مأجور خواهد بود اگرچه آن خبر صحيح نباشد. اين روايات به« اخبار من بلغ» معروف است.( ر. ك: أنوار الهداية، ج ٢، ص ١٢٥)

[٧٨٥] - التوحيد، صدوق، ص ٢٢١، حديث ١٤.