موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩٠ - باطن جنابت

پس، انسان سالك را اوّل، سلوك علمى لازم است كه به بركت اهل ذكر- سلام اللَّه عليهم- مراتب عبادات را تشخيص داده و عبادات صوريه را نازله عبادات قلبيه و روحيه بداند؛ و پس از آن شروع به سلوك عملى كه حقيقت سلوك است. و غايت اين سلوك تخليه نفس از غير حق است و تحليه آن به تجلّيات اسمائى و ذاتى است. و چون سالك را اين مقام دست دهد، سلوكش به انتهاء رسد و غايت سير كمالى برايش حاصل شود؛ پس به اسرار نسك و عبادات و به لطايف سلوك نائل شود؛ و آن تجلّيات جلاليّه است كه اسرار طهارات است و تجلّيات جماليه است كه غايت عبادات ديگر است. و تفصيل آن از عهده اين اوراق خارج است.

فصل ششم در غسل است و آداب قلبيّه آن‌

باطن جنابت‌

اهل معرفت گويند كه جنابت، خروج از وطن عبوديت و دخول در غربت است؛ و اظهار ربوبيّت و دعواى منيّت است و دخول در حدود مولا و اتّصاف به وصف سيادت است. و غسل براى تطهير از اين قذارت و اعتراف به تقصير است. و بعضى از مشايخ يكصد وپنجاه حال در ضمن ده فصل ذكر نموده كه بايد بنده سالك تطهير از آنها نمايد در خلال غسل كه غالب آنها يا تمام آنها به‌