موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٢ - در موعظهاى حسنه

محصور به همين بهشت حيوانى است؛ بلكه براى حق تعالى عوالمى است كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى نشنيده و خطور در قلب هيچ‌كس نكرده. و اهل محبّت الهيه و معرفة اللَّه را اعتنايى به هيچ‌يك از بهشت‌ها نيست و توجّهى به عالم غيب و شهادت نمى‌باشد، و براى آنها جنّت لقاء است.

و اگر آيات قرآنيه و احاديث وارده از اهل بيت عصمت را بخواهم در اين باب ذكر كنم، مخالف با وضع اين اوراق است؛ و اين مقدار نيز از طغيان قلم ذكر شد. و مقصود عمده ما توجه دادن قلوب بندگان خدا است به آنچه براى آن خلق شدند كه آن معرفة اللَّه است كه از همه سعادات بالاتر است و هيچ چيز جز مقدّمه آن نيست. و مقصود ما از كسانى كه خار راه سلوكند علماء بزرگ اسلام و فقهاء كرام مذهب جعفرى- عليهم رضوان اللَّه- نيست، بلكه بعضى از اهل جهل و منتحلين به علم از راه قصور و جهل، نه تقصير و عناد، راهزن بندگان خدا شدند. و به خداى تعالى پناه مى‌برم از شرّ طغيان قلم و نيّت فاسده و مقصود باطل، والحَمدُ للَّه‌أوّلًا وَآخِراً وظاهِراً وَباطِناً.