موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣٢ - فصل پنجم در رفع رأس از ركوع است

ركوع، اول است و آن اين مقامات است؛ و سجود ثانى است و آن نيست جز مقام فناء در ذات.

و نيز معلوم شود كه قرب مطلق، كه در سجود حاصل شود، ميسور نيست جز به حصول ركوع على الحقيقة؛ و كسى كه صلاحيت براى ثانى بخواهد پيدا كند، بايد قرب ركوعى و ادب آن را تحصيل كند.

پس از بيان لطايف و سراير ركوع و سجود، اشاره فرموده به آداب قلبيه آن از براى متوسّطين. و آن امورى است كه بعضى از امور عامّه است، كه ما در مقدّمات ذكر نموديم؛ و بعضى خاصّ به ركوع است. و چون اكثر اين امور بيان شده است، از تفصيل آن صرف نظر نموديم.

فصل پنجم در رفع رأس از ركوع است‌

و سرّ آن رجوع از وقوف در كثرات اسمائيه است؛ چنانچه فرمايد: «وكَمالُ التَّوْحيدِ نَفْيُ الصِّفاتِ عَنْه»[٧٥٤]. زيرا كه پس از حصول حال صحو از فناى اسمائى، عبد سالك قصور و تقصير خود را مشاهده كند؛ چه كه مبدأ خطيئه آدمى، كه ذرّيه او بايد جبران آن كند، توجه به كثرات اسمائيه كه باطن شجره است مى‌باشد. و چون خطيئه خود را، كه ذرّيّه است، و خطيئه آدم را، كه اصل خود است، دريافت، به مقام تذلّل و نقصان خود پى برد و مهيّاى براى رفع خطيئه، كه به خفض جناح در حضرت كبرياء است، شود؛ و اقامه صلب از اين مقام نمايد،

[٧٥٤] -« كمال توحيد عبارت است از نفى صفات از او».( الكافي، ج ١، ص ١٤٠،« كتاب‌التوحيد»، حديث ٦؛ نهج البلاغة، ص ٣٩، خطبه ١)