موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨١ - فصل چهارم در طهور است

بايد صفاى تو با خداى تعالى در همه طاعاتت مثل صفاى آب باشد در وقتى [كه‌] نازل نمود آن را از آسمان و ناميد آن را «طهور».

يعنى بايد سالك الى اللَّه خالص از تصرّف طبيعت باشد و كدورت و ظلمت آن را در قلب او راهى نباشد و جميع عبادات او خالى از جميع شرك‌هاى ظاهرى و باطنى باشد. و همان‌طور كه آب در وقت نزول از آسمان طاهر و پاكيزه است و دست تصرّف قذارات به آن دراز نشده، قلب سالك، كه از سماء غيب ملكوت طاهر و پاكيزه نازل شده، نگذارد در تحت تصرّف شيطان و طبيعت واقع شده به قذارات آلوده گردد. و پس از اين دستور، آخرين دستور جامع را براى اهل رياضت و سلوك بيان فرمود؛ مى‌فرمايد:

پاكيزه كن دل خويشتن را به پرهيزگارى و يقين در وقت پاكيزه نمودن اعضاء خود را به آب.

و در اين، اشاره به دو مقام شامخ اهل معرفت است: يكى تقوا، كه كمال آن، ترك غير حق است؛ و ديگرى يقين، كه كمال آن، مشاهده حضور محبوب است.

فصل چهارم در طهور است‌

و آن يا آب است- و آن در اين باب اصل است- و يا «ارض» است.

بدان كه انسان سالك را به طريق كلّى دو طريق است براى وصول به مقصد اعلى‌ و مقام قرب ربوبيت: يكى از آن دو، كه مقام اوّليت و اصالت دارد، سير الى اللَّه است به توجه به مقام رحمت مطلقه و خصوصاً رحمت رحيميه كه رحمتى است كه هر موجودى را به كمال لايق خود مى‌رساند. و از شعب و مظاهر