موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥ - فصل چهارم در بيان طمأنينه است

اين چشم و گوش ملكى جسمانى در آن عالم نرود و در عالم قبر و قيامت بى‌گوش و چشم باشد، و ميزان سؤال و جواب قبر، آن اعضاء روحانى است».

انتهى حاصل ترجمته‌[٣٨].

بالجمله، احاديث شريفه درباره اين نحو از طمأنينه و آثار آن بسيار است. و قرآن شريف امر به ترتيل قرآن فرموده، و در احاديث شريفه است كه «كسى كه نسيان كند سوره‌اى از قرآن را، متمثّل شود آن سوره در بهشت براى او در صورتى كه به آن خوبى صورتى نيست؛ پس وقتى آن‌را مى‌بيند، مى‌گويد به آن كه‌تو چه هستى؟ چقدر نيكويى! كاش تو از من بودى!" جواب مى‌دهد:" آيا تو مرا نمى‌شناسى؟ من فلان سوره هستم، اگر مرا فراموش نكرده بودى تو را به اين درجه رفيعه مى‌رساندم"»[٣٩].

و در حديث است كه «كسى كه قرآن را در جوانى بخواند، قرآن با گوشت و خونش مختلط شود»[٤٠]. و نكته آن، آن است كه در جوانى اشتغال قلب و كدورت آن كمتر است، از اين جهت، قلب از آن بيشتر و زودتر متأثر شود و اثر آن نيز بيشتر باقى ماند.

و در اين باب، احاديث بسيارى است كه ما در باب «قرائت» يادى از آنها مى‌كنيم ان شاء اللَّه. و در حديث شريف است كه «هيچ چيز پيش خداى تعالى محبوب‌تر نيست از عملى كه مداومت بر آن شود گرچه آن عمل كم باشد»[٤١]. و

[٣٨] - مرآة العقول، ج ١٠، ص ٣٩٢.

[٣٩] - الكافي، ج ٢، ص ٦٠٧،« كتاب فضل القرآن»،« باب من حفظ القرآن ثمّ نسيه»، حديث ٢.

[٤٠] - الكافي، ج ٢، ص ٦٠٣،« كتاب فضل القرآن»،« باب فضل حامل القرآن»، حديث ٤.

[٤١] - الكافي، ج ٢، ص ٨٢،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب استواء العمل و المداومة عليه»، حديث ٣.