موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨١ - فصل اول در سرّ جملى قيام است

باب دوم در قيام است‌

و در آن دو فصل است:

فصل اول: در سرّ جملى قيام است‌

بدان كه اهل معرفت قيام را اشاره به توحيد افعال دانند؛ چنانچه ركوع را به توحيد صفات، و سجود را به توحيد ذات اشاره دانند. و بيان اين دو در محل خود بيايد. و اما بيان آن كه قيام اشاره به توحيد فعلى است آن است كه در خود قيام وضعاً، و قرائت لفظاً، اشارت به آن مقام است:

اما اين‌كه قيام وضعاً اشارت به آن است، اين است كه در آن اشارت به قيام عبد به حق و مقام قيّوميت حق است كه آن، تجلّى به فيض مقدس و تجلّى فعلى است؛ و در اين تجلّى، مقام فاعليت حق ظاهر شود و همه موجودات، مستهلك در تجلّى فعلى و مضمحل در تحت كبرياى ظهورى شود. و ادب عرفانى سالك در اين مقام آن است كه اين لطيفه الهيه را به ياد قلب آورد و ترك تعيّنات نفسيه را هرچه بتواند بكند و حقيقت فيض مقدّس را به قلب تذكّر دهد و نسبت قيّوميت‌