موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٣ - فصل اوّل مراتب قرّاء در قرائت نمازى

و چون نماز، به حسب اين حديث شريف، تقسيم شده است بين حق و عبد، بايد عبد تا آنجا كه حق مولى است قيام به حق او كند؛ و به ادب عبوديت، كه در اين حديث شريف فرموده است، قيام كند تا حق- تعالى شأنه- به لطايف ربوبيّت با او عمل فرمايد؛ چنانچه فرمايد: «وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ‌»[٤١٥].

و خداى تعالى آداب عبوديت را در قرائت به چهار ركن قائم فرموده:

ركن اوّل «تذكر» است كه بايد دربسم اللَّه الرحمن الرحيم حاصل شود؛ و عبد سالك تمام دار تحقّق را به نظر اسمى كه فناى در مسمّا است نظر كند. و قلب را عادت دهد كه در همه ذرّات ممكنات حق‌جو و حق‌خواه شود، و فطرت تعلّم اسمائى را، كه در خميره ذات او ثبت است به مقتضاى جامعيت نشئه و ظهور از حضرت اسم اللَّه الاعظم- كه اشاره به آن است در قول خداى تعالى: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٤١٦]- به مرتبه فعليت و ظهور آورد. و اين مقام، از خلوت با حق و شدّت تذكّر و تفكّر در شؤون الهيه حاصل شود، تا جايى رسد كه قلب عبد حقّانى شود و در تمام زواياى او اسمى جز از حق نباشد.

و اين يك مرتبه از فناى در الهيّت است كه قلوب منكوسه قاسيه جاحدين آن‌

[٤١٥] -« وفا كنيد به عهد من تا به عهد شما وفا كنم».( البقرة( ٢): ٤٠)

[٤١٦] -« و همه اسماء را به آدم آموخت».( البقرة( ٢): ٣١)