موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٨ - احاديث مربوط به احوال معصومين در وقت نماز

وقتى وضو مى‌گرفت رنگش تغيير مى‌كرد و مفاصلش مى‌لرزيد. سبب از آن حضرت پرسيدند، فرمود: «سزاوار است براى كسى كه وقوف كرد بين دو دست صاحب عرش اين كه رنگش زرد شود و مفاصلش بلرزد»[٢٠٣]. و از حضرت امام حسن عليه السلام همين‌طور منقول است‌[٢٠٤].

و از حضرت امام سجاد عليه السلام روايت شده كه وقتى وقت وضو مى‌شد، رنگش زرد مى‌شد. گفته شد: اين چه حال است كه عارض شما مى‌شود وقت وضو؟

مى‌فرمود: «نمى‌دانيد بين دو دست كى ايستاده‌ام»[٢٠٥].

ما نيز اگر قدرى تفكّر كنيم، و به قلب محجوب مهجور خود بفهمانيم كه اوقات صلوات اوقات حضور در بارگاه قدس حضرت ذى الجلال است، اوقاتى است كه حق تعالى كه مالك الملوك و عظيم مطلق است بنده ضعيف ناچيز را به مناجات خود دعوت فرموده و به دار الكرامه خود اذن دخول داده تا فوز به سعادت‌هاى ابدى و سرور و بهجت‌هاى دائمى پيدا كند، از دخول وقت صلات به مقدار معرفت خود بهجت و سرور داشتيم. و اگر قلب استشعار عظمت و خطر مقام كند به مقدار فهم عظمت، خوف و خشيت حاصل مى‌شود. و چون قلوب اولياء، مختلف، و حالات آنها متفاوت است به حسب تجلّيات لطفيه و قهريه و استشعار عظمت و رحمت؛ گاهى اشتياق ملاقات و استشعار رحمت و

[٢٠٣] - در نسخه‌هاى فلاح السائل كه در دسترس مى‌باشند حديث از امام حسن نقل شده است.( ر. ك: فلاح السائل، ص ١٢٤؛ مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٣٥٤،« كتاب الطهارة»،« أبواب الوضوء»، باب ٤٧، حديث ٤)

[٢٠٤] - همان.

[٢٠٥] - عوالي اللآلي، ج ١، ص ٣٢٤، حديث ٦٣؛ المصنّفات الأربعة، التنبيهات العليّة( أسرار الصلاة)، ص ٣٨.