موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢ - مقدمه مؤلف

أَبْصارُ القُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقةً بِعِزِّ قُدْسِك»[٢].

و بعد، ايّامى چند پيش از اين، رساله‌اى‌[٣] فراهم آوردم كه به قدر ميسور از اسرار صلات در آن گنجانيدم، و چون آن را با حال عامّه تناسبى نيست درنظر گرفتم كه شطرى از آداب قلبيه اين معراج روحانى را در سلك تحرير درآورم؛ شايد برادران ايمانى را از آن تذكّرى، و قلب قاسى خود را تأثرى حاصل آيد. و به خداى تبارك و تعالى پناه مى‌برم از تصرف شيطان و حصول خذلان، إنَّهُ وَليٌّ قَدير.

و مرتب نمودم آن را بر يك مقدّمه و چند مقاله و يك خاتمه.

امّا مقدّمة:

[٢] -« بارالها! كمال بريدگى( از متعلّقات دنيوى) براى توجه به خودت ارزانيم فرما، و چشم دل‌هايمان را به نور نظر كردن به خودت روشن گردان تا ديدگان دل پرده‌هاى نور را دريده به معدن عظمت و جلال برسد و جان‌هايمان به عزّت قدس تو آويخته گردد( تعلق يابد)».« قسمتى از مناجات شعبانيه».( إقبال الأعمال، ص ١٩٩؛ بحار الأنوار، ج ٩١، ص ٩٩، حديث ١٣)

[٣] - اشاره است به كتاب سرّ الصلوة( معراج السالكين و صلوة العارفين). جناب مؤلّف- قدّس سرّه الشريف- در آغاز آن بعد از حمد و صلات و دعا چنين آورده‌اند:« و بعد، اين سرگشته وادى حيرت و جهالت و بسته به تعلّقات انّيت و انانيّت و سرگرم باده خودى و خودپرستى و بى‌خبر از مقامات معنويه و ملك هستى ارادت خالص كردم كه برخى از مقامات روحيه اولياء عظام را در اين سلوك روحانى و معراج ايمانى به رشته تحرير درآورم ...». پايان تأليف اين كتاب شريف در بيست و يكم ربيع الثانى ١٣٥٨ هجرى قمرى، برابر با ١٩ خرداد ١٣١٨ هجرى شمسى بوده است.