موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩٩ - لزوم خروج از افراط و تفريط و جمع بين ظاهر و باطن شريعت

وَمَنْ قَطَعَها قَطَعْتُه»[١٤٤]. شايد همين قطع طبيعت، كه امّ الارواح است، از موطن اصلى باشد، و وصلش ارتياض آن و ارجاع آن به موطن عبوديّت باشد. و في الحديث عَن أبي عبداللَّه عليه السلام قال: «اسْتَوْصُوا بِعَمَّتِكُمُ النَخْلَةِ خَيْراً؛ فَإنَّهَا خُلِقَتْ مِنْ طينَةِ آدَمَ»[١٤٥]. و اين حديث شريف اشاره به همان «رَحِميّت» است كه مذكور شد.

بالجمله، اخراج مملكت ظاهر را از موطن عبوديت و سرخود نمودن آن را، از غايت جهل از مقامات اهل معرفت است؛ و از تسويلات شيطان رجيم است كه هر طايفه را به طريقى از حق تعالى باز دارد؛ چنانچه انكار مقامات و سدّ طريق معارف كه قرّة العين اولياء خدا عليهم السلام، و تحديد نمودن شرايع الهيه را به ظاهر، كه حظّ دنيا و ملك نفس و مقام حيوانيت آن است، و غفلت از اسرار و آداب باطنيه عبادات كه موجب تطهير سرّ و تعمير قلب و ترقّى باطن است، از غايت جهالت و غفلت است.

و هر يك از اين دو طايفه از طريق سعادت و صراط مستقيم انسانيت دور و از مقامات اهل معارف مهجورند. و عارف باللَّه و عالم به مقامات بايد همه حقوق باطنيه و ظاهريه را مراعات كند و هر صاحب حقّى را به حق و حظّ خود برساند، و از غلوّ و تقصير و افراط و تفريط، خود را تطهير كند؛ و ازاله قذارتِ‌

[١٤٤] -« منم اللَّه، و منم رحمان؛ رَحِم( خويشاوندى) را آفريدم و براى او اسمى از اسم خودم‌جدا ساختم؛ پس هر كس صله رحم كند به او مى‌پيوندم، و هر كه قطع رحم كند پيوند خود را از او خواهم بريد».( بحار الأنوار، ج ٤٧، ص ١٨٧، حديث ٣٥، به نقل از عوالي اللآلي، ج ١، ص ٣٦٢، حديث ٤٥( با كمى تفاوت)؛ مصباح الانس، ص ١٢)

[١٤٥] -« درباره عمه‌تان، درخت خرما، به نيكى عمل كنيد كه آن از طينت آدم آفريده شده است».( بحار الأنوار، ج ٦٣، ص ١٢٩، حديث ١٣؛ به نقل از المحاسن، ص ٥٢٨، حديث ٧٦٨)