موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٢ - وصل در ذكر حديثى از مصباح الشريعة

در اين كلام شريف دستور جامعى است براى اهل معرفت و سلوك كه بايد انسانِ بيدارِ سالكِ الى دار الآخرة در هر حالى از حالات، حظوظ روحانيّه را استيفاء نمايد و در هيچ حالى از ذكر مرجع و مآل خود غافل نباشد؛ و لهذا حكماء فرمودند: النَّبيُّ خادِمُ الْقَضاءِ كَما أنَّ الطَّبيبَ خادِمُ الْبَدَن‌[١٥٢]. انبياء عظام و اولياء كرام عليهم السلام را چون جز بر قضاى الهى و جنبه يلى‌اللهى نظرى نيست و ملكوت قضاى الهى بر قلوب آنها حكومت مى‌كند، جريان جميع امور را به دست ملائكة اللَّه، كه جنود الهيه مى‌باشند، مى‌دانند و مى‌بينند؛ و طبيب طبيعى چون از اين مرحله دور و از اين وادى مهجور است، جريان امور طبيعيه را به قواى طبيعيه نسبت مى‌دهد.

بالجمله، انسان سالك در جميع احوال و از همه امور، حظوظ سلوكى خود را

[١٥٢] -« پيامبر، خادم قضاست همان‌گونه كه طبيب، خادم بدن است».( ر. ك: القبسات، ص ٤٥٠؛ شرح المنظومة، ج ٤، ص ٤٦٣)