موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٣ - در بيان علاج حبّ دنيا

و ديلمى در ارشاد القلوب از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت كند كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «در شب معراج خداى تعالى فرمود:" اى احمد! اگر بنده‌اى نماز اهل آسمان و زمين را بخواند و روزه اهل آسمان و زمين را بگيرد و چون ملائكه طعام نخورد و جامه عابدان را بپوشد، پس از آن در قلب او ببينم ذرّه‌اى از حبّ دنيا يا سمعه آن يا رياست آن يا اشتهار آن يا زينت آن، با من مجاورت نمى‌كند در منزلم و از قلب او محبّت خود را بيرون مى‌كنم و قلب او را تاريك مى‌كنم تا مرا فراموش كند و نمى‌چشانم به او شيرينى محبّت خود را"»[١٠٣]. پرواضح است كه محبّت دنيا با محبّت خداى تعالى جمع نشود. و احاديث در اين باب بيشتر از آن است كه در اين اوراق بگنجد.

و چون معلوم شد كه حبّ دنيا مبدأ و منشأ تمام مفاسد است، بر انسان عاقل علاقه‌مند به سعادت خود لازم است اين درخت را از دل ريشه‌كن كند. و طريق علاج عملى، آن است كه معامله به ضدّ كند: پس اگر به مال و منال علاقه دارد، با بسط يد و صدقات واجبه و مستحبّه ريشه آن را از دل بكند. و يكى از نكات صدقات همين كم شدن علاقه به دنيا است، ولهذا مستحبّ است كه انسان چيزى را كه دوست مى‌دارد و مورد علاقه‌اش هست صدقه دهد، چنانچه در كتاب كريم الهى مى‌فرمايد: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌»[١٠٤]. و اگر علاقه به فخر و تقدّم و رياست و استطالت دارد، اعمال ضدّ آن را بكند و دماغ نفس امّاره را به خاك بمالد تا اصلاح شود.

و بايد انسان بداند كه دنيا طورى است كه هرچه آن را بيشتر تعقيب كند و در

[١٠٣] - إرشاد القلوب، ج ١، ص ٣٨٢، باب ٥٥.

[١٠٤] -« به نيكويى( و احسان خدا) نمى‌رسيد تا آن‌كه از آنچه دوست مى‌داريد انفاق كنيد».( آل عمران( ٣): ٩٢)