دنيا مجتمع نشود. غناى قلب و بزرگوارى و عزّت نفس و حرّيت و آزادمردى، از لوازم بى‌اعتنايى به دنيا است؛ چنانچه فقر و ذلّت و طمع و حرص و رقّيت و چاپلوسى، از لوازم حبّ دنيا است. عطوفت، رحمت، مواصلت، مودّت، محبّت، با حبّ دنيا متخالفند. بغض و كينه و جور و قطع رحم و نفاق و ديگر اخلاق فاسده، از وليده‌هاى اين امّ الأمراض است.

وفي مصباح الشريعة قالَ الصادِقُ عليه السلام: «الدُنْيا بِمَنْزِلَةِ صورَةٍ رأْسُها الْكِبْرُ، وَعَيْنُها الْحِرصُ، وَاذُنُها الطَّمَعُ، وَلِسانُها الرِّياءُ، وَيَدُها الشّهْوَةُ، وَرِجْلُهَا الْعُجْبُ، وَقَلْبُها الغَفْلَةُ، وَكَوْنُها الفَناءُ، وحاصِلُها الزَّوالُ. فَمَنْ أحَبَّهَا أوْرَثَتْهُ الْكِبْرَ؛ وَمَنِ اسْتَحْسَنَها أوْرَثَتْهُ الْحِرْصَ؛ وَمَنْ طَلَبَها أوْرَدَتْهُ إلى الطَّمَعِ؛ وَمَنْ مَدَحَها ألْبَسَتْهُ الرِّياء؛ وَمَنْ أرادَهَا مَكَّنَتْهُ مِنَ الْعُجْبِ؛ وَمَنِ اطْمَأنَّ [رَكَن خ. ل‌] إلَيْها أوْلَتْهُ الْغَفلَةَ؛ وَمَنْ أعْجَبَهُ مَتاعُها أفْنَتْهُ؛ وَمَنْ جَمَعَهَا وَبَخِلَ بِها رَدَّتْهُ إلى مُسْتَقَرِّها وَهِيَ النّارُ»[١٠٢].

[١٠٢] -« دنيا بسان اندامى است كه سرِ آن كبر، چشم آن آز، گوش آن ولع، زبان آن ريا و خودنمايى، دست آن شهوت، پاى آن عُجب، قلب آن غفلت و بى‌خبرى، بودش نيستى و ثمره‌اش زوال است. پس هر كس آن را دوست گيرد، كبر و خودبينى به او دهد؛ و به هر كه نيكويش پندارد حرص و ولع ارزانى كند؛ و كسى را كه طالب او گردد، به آز و طمع در اندازد؛ و بر كسى كه او را بستايد جامه ريا پوشاند؛ و كسى را كه اراده آن كند، گرفتار عُجب و خودبينى كند؛ و كسى را كه به او اعتماد كند، غافل سازد؛ و كسى را كه متاع‌هاى او پسند وى افتد، نابود سازد؛ و كسى را كه متاع‌هاى دنيوى جمع كند و بخل بورزد به جايگاه و قرارگاهش، آتش، روانه كند».( مصباح الشريعة، ص ١٣٩، الباب الخامس و الستّون في صفة الدنيا؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ١٩٦، الباب الثاني و الثلاثون في صفة الدنيا؛ مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ٣٧،« كتاب الجهاد»،« أبواب جهاد النفس وما يناسبه»، باب ٦١، حديث ٥، متن حديث آورده شده در كتاب موافق با متن مستدرك الوسائل مى‌باشد)