موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦١ - در بيان علاج حبّ دنيا

اما علم نافع براى اين مرض، تفكّر در ثمرات و نتايج آن و مقايسه كردن بين آنها و مضارّ و مهالك حاصله از آن است. نويسنده در شرح اربعين شرحى در اين باب نگاشته و به قدر ميسور در بيان آن به تفصيل پرداخته‌ام‌[٩٩]. در اين مقام نيز به شرح بعض احاديث اهل بيت عصمت اكتفا مى‌كنم:

في الكافي عن أبي عبداللَّه عليه السلام، قال: «رَأْسُ كُلِّ خَطيئَةٍ حُبُّ الدُّنْيا»[١٠٠]. و روايات كثيره ديگر نيز به اين مضمون با اختلاف تعبير وارد است‌[١٠١].

و بس است براى انسان بيدار همين حديث شريف؛ و كفايت مى‌كند براى اين خطيئه بزرگِ مهلك همين كه سرچشمه تمام خطاها و ريشه و پايه جميع مفاسد است. با قدرى تأمّل معلوم شود كه تقريباً تمام مفاسد اخلاقى و اعمالى، از ثمرات اين شجره خبيثه است. هيچ دين و مذهب باطلى تأسيس در عالم نشده و هيچ فسادى در دنيا رخ نداده مگر به واسطه اين موبقه عظيمه؛ قتل و غارت و ظلم و تعدّى، نتايج اين خطيئه است، فجور و فحشاء و دزدى و ساير فجايع، زاييده اين جرثومه فساد است. انسانِ داراى اين حبّ، از جميع فضائل معنويه بركنار است. شجاعت، عفت، سخاوت، عدالت كه مبدأ تمام فضائل نفسانيه است، با حبّ دنيا جمع نمى‌شود. معارف الهيه، توحيد در اسماء و صفات و افعال و ذات، و حق‌جويى و حق‌بينى با حبّ دنيا متضادّند؛ طمأنينه نفس و سكونت خاطر و استراحت قلب، كه روح سعادت دو دنيا است، با حبّ‌

[٩٩] - شرح چهل حديث( اربعين حديث)، امام خمينى قدس سره، حديث ششم.

[١٠٠] -« منشأ هر خطايى دوستى دنياست».( الكافي، ج ٢، ص ٣١٥،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب حبّ الدنيا و الحرص عليها»، حديث ١)

[١٠١] - ر. ك: الكافي، ج ٢، ص ٣١٥،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب حبّ الدنيا و الحرص عليها»، حديث ١- ١٧؛ بحار الأنوار، ج ٧٠، ص ١، باب حبّ الدنيا وذمّها.