موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٧ - تفسير «

مشاهدات ابراهيم و رسول خدا صلى الله عليه و آله كه در آيات شريفه سوره «انعام»[٤٨٠] و «النجم»[٤٨١] مذكور است؛ و در اخبار و ادعيه معصومين عليهم السلام اشاره به آن بسيار است؛ خصوصاً در دعاء عظيم‌الشأن «سمات» كه منكران را جرأت انكار سند و متن آن نيست و مقبول عامّه و خاصّه و عارف و عامى است. و در آن دعاء شريف مضمون‌هاى عالى مقام و معارف بسيار است كه شميم آن، قلب عارف را بى‌خود كند و نسيم آن، نفخه الهيه در جان سالك دمد؛ چنانچه فرمايد: «وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذي تَجَلَّيْتَ بِهِ لِلْجَبَلِ فَجَعَلْتَهُ دَكّاً وَخَرَّ مُوسَى‌ صَعِقاً، وَبِمَجْدِكَ الَّذي ظَهَرَ عَلى‌ طُورِ سَيْناءَ فَكَلَّمْتَ بِهِ عَبْدَكَ وَرَسولَكَ مُوسَى بْنَ عِمْرانَ عليه السلام، وَبطَلْعَتِكَ في ساعيرَ وظُهُورِكَ في جَبَلِ فارانَ»[٤٨٢].

بالجمله، سالك الى اللَّه بايد به قلب خود در وقت «تسميه» بفهماند كه تمام موجودات ظاهره و باطنه و تمام عوالم غيب و شهادت در تحت تربيت اسماء اللَّه بلكه به ظهور اسماء اللَّه ظاهرند، و جميع حركات و سكنات او و تمام عالم، به قيّوميت اسم اللَّه الاعظم است؛ پس، محامد او از براى حق و عبادت و

[٤٨٠] -« وَ كَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ»؛« واين‌گونه، ملكوت آسمان‌ها و زمين را به ابراهيم نمايانديم تا از جمله يقين كنندگان باشد».( الأنعام( ٦): ٧٥)

[٤٨١] -« لَقَدْ رَأى‌ مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى‌»؛« به راستى كه نشانه‌هاى بزرگ پروردگارش را ديد».( النجم( ٥٣): ١٨)

[٤٨٢] -« قسم به نور وجه تو كه بدان به كوه تجلّى كردى و آن را متلاشى نمودى و موسى مدهوش بيفتاد، و سوگند به مجد و عظمت تو كه بر طور سينا نمايان گشت و با آن با بنده و رسولت موسى بن عمران عليه السلام سخن گفتى، و سوگند به طلوع تو در ساعير و ظهورت در كوه فاران ...».( از دعاى« سمات»، مصباح المتهجد، ص ٣٧٦)