مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٢ - فقهای شیعه

٥. شیخ مفید. نامش محمد بن محمد بن نُعمان است. هم متکلم است و هم فقیه.

ابن الندیم در فن دوم از مقاله پنجم الفهرست که درباره متکلمین شیعه بحث میکند از او به عنوان «ابن المعلم» یاد میکند و ستایش مینماید. در سال ٣٣٦ متولد شده و در ٤١٣ درگذشته است. کتاب معروف او در فقه به نام مُقْنِعَه است و چاپ شده و موجود است. شیخ مفید از چهرههای بسیار درخشان شیعه در جهان اسلام است.

ابویعلی جعفری که داماد مفید بوده است گفته است که مفید شبها مختصری میخوابید، باقی را به نماز یا مطالعه یا تدریس یا تلاوت قرآن مجید میگذرانید.

شیخ مفید شاگرد شاگرد ابن ابی عقیل است.

٦. سید مرتضی معروف به علَم الهدی، متولد ٣٥٥ و متوفای ٤٣٦. علامه حلّی او را «معلم شیعه امامیه» خوانده است. مردی جامع بوده است. هم ادیب بوده و هم متکلم و هم فقیه. آراء فقهی او مورد توجه فقهاست.

کتاب معروف او در فقه یکی کتاب انتصار است و دیگر کتاب جمل العلم و العمل.

او و برادرش «سید رضی» جامع نهج البلاغه نزد شیخ مفید سابق الذکر تحصیل کردهاند.