مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٠٣ - راه اخلاص و عمل

کارهای خیر، چه واجب و چه مستحب، عملًا پیشقدم باشد، جامه زشتکاری را از اندام خود دور کند، نفس خویش را به اخلاق عالی تکمیل کند و اخلاق زشت را از خود دور نگه دارد.

بعد میفرماید:

فان ذلک منه سبب تام لفعل الناس المعروف و نزعهم المنکر، خصوصاً اذا اکمل ذلک بالمواعظ الحسنة المرغبة و المرهبة، فان لکل مقام مقالًا، و لکل داء دواء، و طب النفوس و العقول اشد من طب الابدان.

امر به معروف و نهی از منکر از طریق حسن عمل، سبب مؤثر و کاملی است و ممکن نیست بیاثر بماند، خصوصاً اگر به پند و اندرزهای خوب زبانی ضمیمه شود که هر مقامی سخنی را ایجاب میکند و هر دردی دوائی دارد. بهداشت و معالجه روح مردم مشکلتر و پرپیچ و خمتر است از معالجه بدن آنها.

در آخر، سخن خود را به این جمله ختم میکند: «نسأل اللَّه التوفیق لهذه المراتب» یعنی از خدا مسئلت مینماییم که ما را برای رسیدن به این درجات موفق بدارد.

علی علیه السلام میفرماید:

مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنّاسِ اماماً فَلْیبْدَأْ بِتَعْلیمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلیمِ غَیرِهِ وَلْیکنْ تَأْدیبُهُ بِسیرَتِهِ قَبْلَ تَأْدیبِهِ بِلِسانِهِ، وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُها احَقُّ بِالْاجْلالِ مِنْ مُعَلِّمِ النّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ [١].

آن کس که میخواهد پیشوای مردم باشد و مردم را به دنبال خود به راهی دعوت کند، پیش از آنکه میخواهد به دیگران یاد بدهد خود را مخاطب کند و به خودش تعلیم و تلقین نماید؛ پیش از آنکه میخواهد مردم را با