مى‌گويم: از سوى اهل بيت (ع) ثابت شده لعن كسانى كه به ستم و تجاوز بر امير المؤمنين (ع) مسلّط شده و به او ستم كرده‌اند جايز است و نيز لعن كسانى كه خود را به زور و دروغ جانشينان رسول خدا ناميدند و كسانى كه آنها را در اين كار حمايت و يارى كردند با تعيين شخص آنها جايز است، و آنچه از سوى اهل بيت (ع) ثابت شده از طرف خدا و رسولش نيز در نزد ما ثابت شده است. از اين رو بنا به نقل ابو حامد براى ما ثابت شد كه لعن عين افراد ياد شده بر ما جايز است، سپس مى‌گويم: ذكر لعن در سخن خداى سبحان و رسولش و سخنان اهل بيت (ع) به گونه‌اى تكرار شده كه برداشتمان اين است كه لعن (اشخاص ياد شده) جزء عباداتى است كه انسان را به خداى سبحان نزديك مى‌كند و در صورتى كه شخص معيّنى به كفر يا نفاق و فسق شناخته شود مى‌توان او را لعن كرد. خداى سبحان فرمود: أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ الله وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ«٩٥». از اين آيه معناى امر (به لعن) فهميده مى‌شود.

خداى متعال مى‌فرمايد: أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ الله وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ«٩٦» و خداى متعال در جريان مباهله نصاراى نجران لعنت را وسيله‌اى براى اثبات ادّعاى نبّوت (پيامبر (ص)) و دليلى بر ردّ منكران آن قرار داده، آن جا كه فرمود: ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَى الْكاذِبِينَ«٩٧» از اين رو آنها محكوم شده و به صلح و پرداخت جزيه متوسّل شدند و راهى به بازگو كردن گفتار خود نيافتند. همچنين لعن ميان زن و شوهر موجب ساقط شدن حدّ از آنها و نفى فرزند است، به گونه‌اى كه فرزند هرگز به لعن كننده منسوب نشود و بسا كه موجب اجراى حدّ بر زن هم بشود اگر بدون شهود و دليل نكول كند، از پيامبر (ص) روايت شده كه فرمود: «خدا

«٩٥» بقره / ١٦١: لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنها خواهد بود.

«٩٦» بقره / ١٥٩: خدا آنها را لعنت مى كند و همه لعن كنندگان نيز آنها را لعن مى نمايند.

«٩٧» آل عمران / ٦١: آن گاه مباهله مى كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار مى دهيم .