موسى بن جعفر (ع) فرموده است: «فقيهى كه يتيمى از يتيمانى را كه دستشان از ما كوتاه و از ديدار ما محرومند نجات دهد، و آنچه را از تعاليم ما نياز دارد به او بياموزد، همين يك فقيه براى شيطان از هزار عابد سخت‌تر است، زيرا عابد تنها براى نجات خويشتن مى‌كوشد، و فقيه علاوه بر نفس خويش، بندگان خدا را اعمّ از زن و مرد در نظر دارد تا آنها را از چنگ ابليس و يارانش برهاند، از اين رو او از هزار هزار مرد عابد و هزار هزار زن عبادت كننده برتر است.»

علىّ بن موسى (ع) فرموده است: «روز قيامت به عابد گفته مى‌شود: تو چه مرد خوبى بوده‌اى. تلاش تو نجات دادن خودت بود، و زحمت خود را از مردم بازداشتى، اينك به بهشت وارد شو. آگاه باشيد فقيه كسى است كه خير خود را به مردم برساند، و آنان را از دست دشمنانشان برهاند، و نعمتهاى بهشت خدا را براى آنان ذخيره سازد، و خشنودى خدا را براى آنها به دست آورد. به فقيه گفته مى‌شود اى كفيل يتيمان آل محمّد (ص)، اى هدايت كننده دوستان و پيروان ضعيف آنها بر جاى خود باش و براى هر كسى كه از تو دانشى فرا گرفته و چيزى آموخته شفاعت كن. فقيه مى‌ايستد، و به همراه او گروه گروه وارد بهشت مى‌شوند و امام (ع) واژه گروه (فئام) را ده بار تكرار، و فرمود: اينان كسانى هستند كه از او دانش فرا گرفته، و از دانش آموزان او دانش اندوخته، و به همين گونه تا روز قيامت از علوم او بهره برده‌اند»، اكنون بنگريد ميان مقام فقيه و منزلت عابد چقدر تفاوت است.

محمّد بن علىّ (ع) فرموده است: «كسى كه يتيمان آل محمّد (ص) را كفالت كند، يتيمانى كه از امام خود جدا شده، و در وادى جهالت سرگردان گشته، و در دست شيطانهاى خود و دشمنان ناصبى ما اسير شده‌اند، از دست اينان نجات دهد و از حيرت و سرگردانى برهاند، و شيطانها را با ردّ وسوسه‌هاى آنها مقهور كند، و با تمسّك به حجّتهاى پروردگار و دلايل امامان خويش دشمنان ما را مغلوب سازد، در پيشگاه خداوند نسبت به عابدان از والاترين موقعيّتها و بيشترين برتريها برخوردار خواهد شد، فضيلتى بيش از برترى‌