راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٨٨ - نشانههاى عالمان آخرت

برخوردها بوده، يا عمر خويش را در ترس، اندوه تفكّر، مجاهده، مراقبت ظاهر و باطن، اجتناب از گناهان صغيره و كبيره، سعى در درك شهوات نهفته نفس و كيدهاى شيطان و ديگر امورى كه از علوم باطن مى‌باشند سپرى كرده‌اند.

بايد به طور قاطع دانست كه عالمترين اهل زمان و نزديكترين آنها به حقّ كسى است كه به صحابه شبيه‌تر و از روش پيشينيان صالح آگاهتر باشد، چرا كه دين از آنان گرفته شده است. از اين رو على (ع) در پاسخ آنها كه گفتند: با فلان شخص مخالفت كردى، فرمود: «بهترين ما كسى است كه اين دين را فرمانبردار باشد.»

مى‌گويم: سزاوار است در اين گفتار واژه صحابه در هر دو مورد به اهل بيت (ع) تبديل شود، چنان كه ما پيش از اين به اين مطلب اشاره كرده‌ايم، و در آينده نيز به خواست خدا به تحقيق آن خواهيم پرداخت.

غزّالى مى‌گويد: بنابراين نبايد در پيروى از مردمى كه با پيامبر خدا (ص) همزمان بوده‌اند از مخالفت مردم زمان خويش بيمناك بود، چه مردم بر حسب طبع خودرأيى اختيار كرده‌اند و نفس آنها اجازه نمى‌دهد اعتراف كنند كه رأى آنها سبب محروميّت از بهشت است، از اين رو مدّعى مى‌شوند كه جز راه آنها راهى براى رسيدن به بهشت وجود ندارد.

از ابن مسعود به طور موقوف و مسند«١١٠» روايت شده كه گفته است: اصل دو چيز است و آن دو عبارتند از گفتار و رفتار، بهترين گفتار كلام خداوند، و نيكوترين رفتار روش پيامبر (ص) است. هان از پديده‌هاى نو بپرهيزيد، كه بدترين كارها كارى است كه تازه پديد آمده است، چه هر تازه‌اى بدعت است و هر بدعتى گمراهى است. هان آرزوى دراز نداشته باشيد كه درازى آرزو دلها را سخت مى‌كند، بدانيد هر چه آمدنى است نزديك است، و دور آن است‌